Ayutallah

Vandaag ga ik een dagje weg ut Bangkok, dat trouwens helemaal niet zo smoggerig is als verwacht. Het hotel ligt wel buiten het drukke centrum, maar nog steeds in de stad - Bangkok is ontzettend groot, vergeleken met de andere steden waar ik al geweest ben (en dat zijn er ondertussen heel wat).
Om halfnegen, terwijl ik rustig geniet van het ontbijtbuffet - men heeft zojuist een kleurrijk omeletje voor mij gemaakt - , zie ik een hotelmedewerker met een bordje met mijn naam - oeps, mijn chauffeur is er al ! Hij moet maar even moet wachten, de afspraak was pas om 9.00 u en mijn omelet is nog niet op ...

Eenmaal op weg (ik heb hem toch nog even meegenomen naar het reisbureau, maar Alain was er nog niet, zodat iemand anders hem heeft uitgelegd waar hij naartoe moet) blijkt het wel niet Prahit te zijn, de eerlijke vriend van Alain, maar een vriend van Prahit, dus we zien wel. Een ding is zeker, hij spreekt totaal geen Engels, dus de conversatie blijft alweer beperkt tot wat aahs en oohs, vooral als we binnen het kwartier drie keer langs een aanrijding komen. Ik maan hem een paar keer aan om wat langzamer te rijden - tijd zat (denk ik).

Blijkbaar is mijn chauffeur nog niet vaak in Ayutalla geweest - mijn Lonely Planet brengt soelaas, ik heb een lijstje van de tempels en ruïnes die belangrijk zijn (de Thaise naam staat er gelukkig naast, ik begin al die krullen ook mee op de straatborden te ontcijferen), en de chauffeur streept telkens door waar we al geweest zijn. Het zijn er heel wat, sommige uitermate fotogeniek, en overal massa's Thais die met volle overgave bidden, gaven doen, ... het is een speciale dag, er worden monnikenkleren naar de boeddha gegooid, ... Overal is het verschrikkelijk druk !

Een gouden tip voor toeristen : zorg in Thailand steeds dat je sandalen of schoenen draagt die makkelijk aan- en uitgaan ... ik heb de mijne vandaag wel 30 keer opnieuw aangedaan !

Ayutallah is de oude hoofdstad van Thailand, toch wel een verademing, zonder hoogbouw en aan een paar rivieren. Zeer mooie ruïnes met kapotte boeddha's - ook warm, vooral vanaf een uur of twaalf is het moeilijk foto's maken - de zon is haast overal. Overal ook stalletjes en kraampjes met eten - ik heb na mijn grote ontbijt niet veel honger, wat maar goed is, want het ziet er niet overal even smakelijk uit. In stilte verheug ik me op het nieuwjaarsbuffet die avond waar ik me voor heb ingeschreven.
Gelukkig staat de chauffeur er iedere keer als ik terugkom - Thais schijnen nogal eerlijk te zijn. Ik heb trouwens nog niet betaald. De eerste keren zeg ik steeds hoe lang ik wegblijf, maar ik merk dat hij dat niet snapt, zodat ik dat op den duur achterwege laat. Ik breng wel af en toe een flesje drinken voor hem mee, iets eten wil hij niet (meer, denk ik).

We gaan ook naar de zomerresidentie van de koning in Bang Pi. Dat ligt op de terugweg naar Bangkok. Kledingcontrole bij de ingang : ik heb een mouwloos hemdje aan, met een broek tot op de enkels. Mijn schouders moeten bedekt - ik heb enkel mijn t-shirt met lange mouwen bij me, dat ik steeds om mijn middel bint zodat mijn fototoestel goed vasthangt, en doe noodgedwongen dat aan (een heerlijk thermisch t-shirt, initieel bedoeld voor Peru, Japan en Finland !). Over mijn schouders hangen is niet genoeg.
Dus loop ik even later te puffen, maar omdat Thais nogal op netheid en regels gesteld zijn (de enige mensen in Chaing Mai die er soms in vieze kleren bijliepen, waren de toeristen !), hou ik alles maar aan, en denk ik dat het in Finland kouder zal zijn ... Je moet het hier niet met de overheid aan de stok krijgen ...
Op de koop toe moet ik over mijn broek nog eens, als ik de residentie van de koning binnenga, een grote sjaal als rok aan. Helemaal ingepakt ... soms wel wat te veel van het goede.
Eerlijk is eerlijk, die koningen in Thailand wisten van wanten, met hun vele vrouwen en toch wel mooie woningen, dus mijn moeite is de moeite waard. Dit domein is voor mij wat te toeristisch uitgebaat, wat te kunstmatig, maar wat er staat, is zeer mooi !

Terug bij de auto is de chauffeur in paniek, we zitten over het tijdschema - ik dacht dat we uiterlijk rond 17.00 u in Bangkok moeten terug zijn, maar dat is een uur te laat. We laten het Arts and Crafts center dan maar vallen, ik krijg Prahit aan de lijn die onverstaanbare dingen zegt, en later ook Alain, die zegt dat ik even 300 bath meer moet betalen, die zal hij mij wel terugbetalen. Aldus geschiedt. Afspraken zijn niet heel goed gemaakt. Alain wil die Prahit blijbaar te vriend houden, dus no problem voor mij. Wel een probleem is dat de chauffeur er een rotvaart achter zet : we rjden 140 km per uur over een smalle snelweg (die we nu opeens wel kunnen gebruiken - we zijn dus in een mum van tijd weer in Bangkok terug), zodat ik hem alweer aanmaan om langzamer te rijden - het zou dom zijn als er daardoor iets gebeurt.

In het hotel ga ik even bij het zwembad kijken : daar zitten inderdaad mensen, maar het water is heel koud. Op het zonnenteras (bij het zwembad is er geen zon) liggen ook een boel mensen na te bakken (vanaf vier uur wordt de zon hier heel zacht, rond 18.00 u is hij helemaal weg). Ik ga even internetten (vlakbij het hotel, waar een uur evenveel kost als 10 minuten in het hotel) en badderen, en om een uur of halfnegen ga ik naar het nieuwjaarsbuffet. Wel wat gek, zo alleen, op een gewone avond is dat anders. Ik neem mijn boek mee en zit rustig te lezen, terwijl ik allerlei dingen proef. Buffet is lekker, er is veel keuze. Ik probeer alles, van de oesters via de sushis naar de curry's en de desserts. Er is een prijsvraag, op de tafel liggen wat toeters en bellen, die bijna niemand gebruikt. Er zjn Thaise danseressen, die zich met heel wat gasten laten fotograferen.
Het boek lukt niet meer in 2004 : tijdens het dessert raak ik aan de praat met Colette en Joe uit Liverpool, en we blijven tot een uur of twee in de bar zitten waar Joe op gin tonics trakteert, totdat ik bijna omval (van moeheid) .
Middernacht gaat met uitroepen gepaard, ze komen ons zeggen wat we moeten roepen. Een deel van het publiek doet mee, maar niet iedereen is superuitbundig ... Het is wel eens leuk om te zien, maar normaal is het iets spannender en duurt het langer voordat het twaalf uur is, vind ik. Danzij Colette en Joe is het toch gezellig, maar zeker niet een van de vele hoogtepunten van mijn reis.

Bangkok

Eerste verrassing van de dag : we komen precies op tijd in Bangkok aan en ik ben om 7 uur in mijn (relatief sjieke) hotel (Amari Atrium Hotel, in het oosten van de stad), waar ik ook meteen mijn kamer krijg ! Ik laat meteen de TV goed afstellen - BBC World lukt niet - en dan merk ik ook dat min CD's ontbreken. Geen ramp, (klinkt gek, maar dit is peanuts vergeleken bij wat ik de laatste weken allemaal gehoord en gezien heb) maar ik ben heel blij dat dat niet betekent dat ik foto's kwijt ben, en ik doe meteen een oproep aan het Guesthouse om te zoeken. Ik schakel ook Etienne (cf. fietstocht) in, die een hele dag met groepen in de weer is en dus pas de volgende dag in het guesthouse gaat kijken, en de mensen van het guesthouse zeggen wel dat ze zijn gaan kijken, maar ik geloof er niets van ...
Dat is het verschil tussen Azie en Afrika : je boos maken helpt soms wel in Afrika - ik heb gemerkt dat dat je in Azie enkel verder van huis brengt (en ik zit al zo ver - hahaha)!

Die hele rompslomp neemt wel wat tijd in beslag, ik ga ook even langs bij 'Hotelplan', een reisorganisatie vlakbij het hotel waar ik via Etienne mijn kamer heb geboekt, bij Alain De Vacker, een Vlaming die al 12 jaar in het buitenland woont (en ervan overtuigd is dat het hier toch beter is dan in Belgie). Bij Hotelplan werken vooral Belgen, dank zij hun polyglot zijn. Bij hem 'boek' ik een taxi, om mij de volgende dag naar Ayuthaya te brengen, daar rond te rijden, en dan via Bang Pa-In terug te brengen (voor 1.100 bath).
Het wordt wel kiezen, deze laatste dagen, want er is veel te zien en weinig tijd. Ik verken ook meteen het hotel, er is een zonneterras met jacuzzi (ik probeer dat even) en ook een zwembad (ijskoud water - wordt niet verwarmd en is in april-mei, zo vertelt een Brit mij, 30 graden). Verder ook massage en zo, een sportzaaltje en een fitnesszaal.

En dan op stap : met de boot naar 'het centrum'. Eerst vaar ik de verkeerde kant op (moet dat stukje niet betalen !), en dan goed, in een rotvaart over een soort van kanaal dat door Bangkok strooomt. De kaartjesscheurders staan op de rand van de boot en moeten bukken als we onder een brug doorgaan - spannend.

Ik bezoek Vimanmek Teak Mansion, een ontzettend groot huis (het gootste van de werreld) in teakhout, tweede helft 19de eeuw. Zeer mooi, alleen de rondleiding slaat nergens op (ik heb er deze reis abnormaal weinig gehad, voornameljk door het taalprobleem). We zijn verplicht ons bij een groep aan te sluiten, en we krijgen in 45' 3 verschillende gidsen - ze lossen elkaar af .... Ze kennen de Engelse woorden wel, maar hun woordaccent en intonatie is zo anders (fout dus), dat je zeer geconcentreerd moet luisteren, en dan nog. Als je vragen stelt (wat ik zo wel eens doe), dan zijn ze van de wijs, begrijpen ze het niet (ondanks het taalniveau waarop de vraag gesteld wordt = basic) en krijg je of geen antwoord, of een antwoord naast de kwestie. De rondleiding gebeurt heel snel, we zien als in een roes dat koning Rama V heel wat waardevolle dingen (veel Europees) gekregen heeft en verzameld heeft (en ook veel vrouwen tegelijkertijd had, dat kon toen nog). Te vergelijken met het huis dat ik in Santiago heb bezocht - dateert van dezelfde peride. Gidsen zijn in een soort militair uniform, er lopen er heel wat rond die niets uitvoeren en zij zitten - helemaal niet stiekem - op stoelen waar wij niet mogen opzitten. In Thailand worden trouwens heel wat tempels opnieuw gebouwd, en niet gerenoveerd - dat is voor de Thais een beter bewijs van eer aan hun godsdienst.
Daarna loop ik door het olifantenmuseum - niet bijzonder, bijna waste of time. Daarna ga ik met de taxi (niemand kan mij vertellen waar ik heen moet) naar een winkelstraat (met verrassend weinig smog) met een paar tweedehandsboekhandels - daar barstte het in Chainag Mai van - alle Engelstalige toeristen natuurlijk. 't Is dat mijn rugzak al vol zit, en de vorige vlucht 18 kg woog, anders kocht ik hier wel het een en ander. Zeer goede keus in de meeste winkels. Ik beperkt met dus tot de biografie van Tolkien voor op het vliegveld zaterdag (ik moet daar zeer goed van tevoren zijn, uiterlijk om 22.00 u en vlieg om 00.50 u - oeps, nu net mijn bioritme weer ongeveer op peil is ...).

Ik drink en eet ergens nog wat, en vaar dan terug in de goede richting naar het hotel. Daar nog even een babbel met Hotelplan, eten in iets Thais aan de overkant (de enige buitenlander - die zitten voor de rest in het hotel of in The Steakhouse eventjes verder - ik heb deze tip van een Brit) en naar bed ... Ook nog BBC World gekeken - toch wel een beetje een domper op de (reis)vreugde - verschrikkelijk wat ik allemaal zie. Ik had een deel al in Bangkok Post gelezen (gek trouwens dat het Engels in die krant, net zoals in HK en Japan, anders is dan in de UK bijvoorbeeld, stukken makkelijker) maar zie het nu allemaal - ik heb echt wel geluk gehad - ik ben geen strandganger, maar als ik bv. een volle maand in Thailand was geweest, was ik waarschijnlijk wel die richting uitgegaan. Alain vertelde dat hij en zijn vriendin eerst van plan waren om een strandvakantie te boeken, maar uiteindelijk toch naar Belgie waren gegaan voor de Kerst - ongeluk (en geluk dus) zit vaak in een klein hoekje.

Chiang Mai Thai Cookery School

Woensdagochtend is vertrekochtend : ik pak alles weer in (blijkbaar niet alles, merk ik de volgende dag - ik mis op een of andere manier opeens mijn cd's met foto's - op zich geen ramp omdat tot en met Peru al in Belgie is aangekomen, en ook op de tweede cd staat die tot en met Nieuw Zeeland nog steeds onderweg is) en ik vanaf Nieuw Zeeland alle goede foto's nog op de CF-kaart heb laten staan - ik heb trouwens gemerkt dat de Japanschade beperkt is tot de namiddag in Nara - dat wordt een oproep aan de Japanliefhebbers met digitale foto's)), ga nog even mijn mails checken in verband met reservering Bangkok en ontbijt in mijn stamontbijtcafe.

Om 10.00 u begint de cursus in 'The Wok', het restaurant (nou ja) van de Chiang Mai Cookery School. Ik arriveer daar bepakt en bezakt, kan alles een veilige plek geven en we gaan eerst naar de markt - ik moet 'Fish heads' kopen - later blijkt het enkel over de fish te gaan. Wel interessant, we leren het verschil tussen de verschillende rijstsoorten, noedelsoorten, groentesoorten (hoe zie je dat een peper goed is ?), ... De groep is vrij groot, maar voor het koken zelf worden we in kleinere groep begeleid. Telkens krijgen we te zien hoe een gerecht gemaakt wordt, en daarna doen we het zelf. Zeer professioneel : we hebben allemaal een eigen wok, kookplaat, mes, ... en terwijl we de demonstratie zien, worden de ingredienten op onze eigen plek gelegd (plus alles wordt afgewassen, een luxe). We maken noedels met groente en kip, kip met gele curry, gestoomde vis in bananenbladeren voor de lunch, en 's middags nog eens garnalensalade en bananen in kokosmmelk. Het meeste is zeer lekker, en tussendoor krijgen we veel handige tips, die ik allemaal in mijn kookboekje heb gezet, dus dat belooft ... op naar de Chinese supermarkt in A'pen - het meeste zal daar wel te koop zijn. Al bij al vind ik een dag precies geod, sommige mensen doen het een hele week, of een paar dagen na elkaar, maar dan raak je volgens mij overzadigd - wat de Rotterdamse naast mij ook wel beaamde ('s avonds eet ik bijvoorbeeld niet). Er was zelfs een Amerikaanse moeder met 2 kinderen - zij woonden in Chiang mai en haddne dat als kerstvcadeautje van man/vader gehad. Zij vertelde trouwens dat er alleen al in Chiang Mai 7 internationale scholen zijn ... nooit gedacht. In Thailand wonen er dus echt wel veel westerlingen.

Een van de helpers van de kokschool chartert een tuk-tuk voor mij die mij in een gevaarlijke rotvaart naar het station brengt - ik had gezegd dat ik er om 16.15 u moest zijn, en ik was er dan ook.

En dan mijn laatste lange treinreis van deze vakantie : ik blijk bij een groepje Belgen te zitten, waarvan de groepsleider wel afgaat, als vlak voor het vertrek blijkt dat ze in de verkeerde wagon zitten. Jammer. Ik krijg een Thaise familie (papa blijft nog evne in Chiang Mai - wekr n de Chaing Mai Zoo, vertelt hij troits) met een oervervelend verwend jongetje als buren ... blij dat ze er vroeg ut moeten (rond 3.00 u merk ik 's nachts) zodat ze ook vroeg gaan slapen.
Ik lig zeer comfortabel boven (vraag me wel af hoe Bart hierin paste, want mijn bed is max 1.80 lang, schat ik - ik kom met mijn voeten tegen de muur) te lezen, het is pas 20.30 u, als Koen van de Belgische groep langskomt - ja, ik wil wel mee naar de bar ! Daar blijkt het ambiance ten top : we komen met Vlaamse songs binnen, en blijven totdat de nmuziek stopt, om een uur of halfelf. Koen reis met Jet Air : goed georganiserd, maar wel een kleine (en allemaal Franstaligen) groep. Hij werkt bij EDS, die kennen we in Brussel ... ook toevallig. Hij zit wel op de interne audit, dus heeft niet veel met ons te maken. Het is trouwens moeilijk praten, de muziek staat keihard. De obers doen soms een kleine dansdemonstratie en de Vlamingen aan de andere kant van de wagon gaan helemaal uit de bol : dit is wel echt grappig - zou je ergens anders niet zien. Om halfelf worden we er vriendelijk uitgebonjourd en dan is het even schrkken : de deur naar mijn wagon (en dus ook naar die van Koen - de volgende) is op slot ... ik zie mezelf al een hele nacht meten opblijven. Gelukkig komt er iemand aan, en de problem is solved, wel niet met de bekende lach ...
In mijn wagon slaapt zowat iedereen - ik val ook gauw in slaap, maar wordt af en toe wakker (oa van het vervelende jongetje om 3.00 u), ook van het licht dat aanblijft (en die neonbuizen zie je natuurlijk als je boven ligt ... ik doe niet de moeite om te vragen of die uit mogen - zal wel aan regels gebonden zijn ... zoals veel dingen - de conducteurs zien er zeer militaristisch uit ...

Olifanten en olifanten

Vandaag is het olifantendag : ik vertrek om 8.00 u met een busje. Ik ben de eerste die word opgehaald en leer zo Chiang Mai beter kennen ... we doen een reeks hotels/guesthouses aan. Mijn groepsgenoten komen uit Denemarken, Japan, Israel en Bangkok. Reisgids heet Koji en spreekt slecht Engels - een van de eerste dingen die hij zegt, is trouwens dat hij pas een maand gids is ...

Desondanks toch pret - ik heb me ermee verzoend dat communicatie in Thailand haast even moeilijk is en soms moeilijker dan in Japan - mensen spreken nauwelijks Engels en zeggen gewoon nee, hoewel het volgens mij soms wel zou lukken. Ik snap er niets van. Kwestie van onderwijs natuurlijk, en van initiatief. Zou een leuk project voor TOEFL (Teaching English Foreign Language) zijn : alle tuktuk-chauffeurs bijvoorbeeld small talk English leren. Maar subsidies uit Thailand zullen nu wel ergens anders naartoe gaan ...
Kijo doet echt zijn best, maar kan lang niet zoveel uitleggen, en ik heb geen energie meer om vragen te stellen als ik van tevoren bijna zeker weet dat de vraag niet begrepen zal worden (hoe deed ik dat toch met mijn minieme kennis Spaans allemaal zo vlot in Peru ?). Ik heb een leuke babbel met de Denen (hij is zeeman geweest en kent de Deense zeemanskerk in A'pen) die naast mij zitten, en op en top levensgenieters zijn. Hij was vlakbij de ramp = is daar rond 8.00 u vertrokken waar het dan om 8.30 u begon ...

We beginnen, inmiddels 60 km ten noorden van Chiang Mai, met een bamboevlottentocht - te snel afgelopen naar onze zin. Landschap lijkt op dat van Tanzania - is heel groen en wat heuvelachtig. Daarna olifantenshow - terwijl we wachten op het olifantenbad, mogen vrijwlligers op een 'naakte ' olifant, dus zonder stoeltje, gaan zitten - ik vind dat ik dat moet doen, maar laat eerst iemand anders voorgaan. Het is wel wat eng, zo hoog, ik hou de olfiant bij zijn oren vast, en zeg aan de gids dat hij pas mag fotograferen als ik me op mijn gemak voel ... aldus geschiedt ... Er is ook een (zeer toerstische) olifantenshow, ze kunnen wel veel, maar het is nogal geleid natuurlijk (al eens een olifant zien basketten ? Ik nu wel !).
Daarna een zeer lekkere lunch met alles erop en eraan, en daarna eindelijk de tocht : zeer leuk, ik zit alleen op zo'n bankje op de olifantenrug, de driver zit zowat op zijn nek tussen de grote oren, en daar gaan we : het water in, de heuvels op, noem maar op. We eindigen bij een zgn. stam - de mensen proberen ons allerlei dingen te verkopen. Op de ossenwagen gaan we terug en we rijden meteen door naar een papierfabriek (van olifantuitwerpselen - goed stevig papier !), een vlindertuin, een orchideeentuin (daar vertelt een Amerikaan me het een en het ander) en (alleen ik, de rest heeft geen fut meer) een zilverwerkplaats (waar ik mijn verjaardagscadeautje van pa en ma koop).
In het drukke Chiang Mai terug om 17.00 u - tijd om uit te puffen bij een glas pinada colada (of zoiets), en nog eens een stuk over de Evening Bazaar te lopen. Eerst laat ik mijn rug masseren, niet op de markt, maar in een klein (zeer schoon) 'instituutje' : een waar genot, er zit van alles vast volgens mij ... voor herhaling vatbaar, alleen in Belgie niet echt goed te bekostigen, tenzij met vrijwilligers - bij deze dus ;). Maak achteraf bij een glas water en watermeloen nog een babbel. Grapje kost 120 bath (2,4 euro). Kom door een drukke uitgangsstraat terug - toch typisch om op veel plekken mannen te zien met Thaise schoonheden - je mag wel niet te snel oordelen, want vaak zijn ze getrouwd en hebben ze kindeen. Ik heb de indruk dat sommige mannen ook wel eens een heel gezin onderhouden. Maar de Thaise meisjes doen in de straat waar ik doorloop, toch ook zeer goed hun best om de aandacht van mannen te trekken, zeker als er een groepje langskomt ...

Veilig, vrolijk en gezond

Het is gelukt : maandagochtend vertrek ik om halfnegen op fietstocht. Niet alleen, maar georganiseerd door Etienne Daniels, een Belg die ik nog nooit gezien heb, maart die fietstochten in Chang Mai organiseert en aan de telefoon goed klinkt. Ik mag aansluiten bij een Nederlands reisgezelschap van Djoser (vergelijkbaar met Joker), enkel is de gemiddelde leeftijd de mijne, denk ik. Ze staan al allemaal te luisteren als ik met de vrouw van Etienne aankom, en ik krijg (van tevoren moest ik mijn lengte doorgeven) een mountainbike op maat. Ladies first roept de gids en even later fietsen we een gezondere lucht in ... door dorpjes, langs velden, natuurlijk ontbreken de tempels niet (ik voel dat ik tempelverzadigd begin te raken, in Japan was ik verwonderd, maar nu niet meer - soms wel verbaasd).
De gids stopt onderweg soms voor een woordje uitleg, het commerciele komt er op een sypmpathieke manier aan te pas. Zo fietsen we door een lepradorp en kunnen daar het atelier bezoeken en wat kopen (ik opteer voor oorbellen - lichtgewicht - ik ben nu zo ver dat ik me lichte zorgen over het pakken begin te maken). We lunchen ook, in een klein dorpje, heerlijke mie met van alles erdoor. Landschap doet me wat aan Afrika denken, vooral Tanzania qua landschap, alhoewel de levensstandaard hier beduidend hoger ligt natuurlijk. Zo komen we ook door een dorpje van een bergvolk dat zich daar gesetteld heeft. Houten huisjes en veel bamboe, maar ik zie ergens wel een tv met dvd-player staan - dat is iets wat wij nooit zullen begrijpen, waarschijnlijk omdat wij zeer goed in de primaire levensbehoeften voorzien zijn.

Ondertussen heb ik natuurlijk met veel genot mijn reis beschreven - sommige fietsgenoten blijven maar vragens tellen, en ik kom ook wat te weten over hun reis. Lijkt me goed georganiseerd, wel niet goedkoop omdat ze alle excursies apart moeten bijbetalen. geeft aan de andere kant ook wel veel vrijheid.
Van hen hoor ik dan ook, pas later op de ochtend, dat er een aardbeving is geweest, op tweede kerstdag. Een van de mensen kreeg sms'jes en zo kwamen ze het te weten. Veel weten ze er niet over, dus ik besluit alvast meteen na de fietstocht even naar het internet te gaan en te melden dat ik er nog ben (klinkt nu wat luguber, nu de omvang van de ramp en alle verloren mensenlevens reeler worden). In het (pmdertussen mijn favoirete) ineternetcafe lees ik dat Bart iedereen al verzekerd heeft dat de ramp niet bij Chiang Mai gebeurd is, dus dat is alweer een geruststelling. Ik heb ook een mailtje van Hilde, die blijkbaar ook al naar Kalmthout heeft gebeld - alles OK dus. En later nog een paar mailtjes, een goed gevoel.

Met die orde op zaken kan ik met ene gerust gevoel naar Doi Suthup vertrekken, die reis duurt iets langer omdat de sawngthaew, een soort van rode bus met twee banken achteraan, niet alleen met mij wil vbertrekken. De middag duurt hiet iets miinder lang dan bij ons, en blijkbaar gaan er niet zoveel mensen op tempelbezoek na 15.00 u. Uiteindelijk redden twee Britse jongens mij en binnen het half uur staan we letterlijk 1676 m boven de zeespiegel. Van de Britten hoor ik trouwens meer over de ramp : zij waren in Pukhet en gaan daar de volgende dag weer naartoe om een vreind te helpen en de schade op te nemen. Doi Suthep is inderdaad groot, maar nu niet een supergroot gemis als je het niet hebt gezien. Hoezel, ik moet eerlijk zeggen dat ik die hoeveelheid goud nergens gezien heb. je moet 300 trapppen doien, dan sandalen uit en grote sjaal om als je in short bent, en dan mag je binnen. Foto's maken lukt niet heel goed omdat iedereen dat opp de zelfde plaaats wil doen : iedereen neemt eerst zelf ene paar foto's en vraagt dan aan iemand anders om een foto van zichzelf, dus zo blijf je aan de gang. Wat ik vooral intrigerend vind aan al die tempels, in welk land dan ook, zijn de kleuren (mooit plaatjes) en de biddende, overtuigde mensen die de tempels bezoeken of die er echt mediteren. Zonder smog heb je ok ene moit uitzicht op Chiang Mai (dat ontgaat mij nu wel letterlijk).
Om 17.00 u rijden we weer naar bendenm, een van de Britten steekt vor de gezelligheid nog een sigaret op (met de stank die langs achteren - busje is open en je gaat langs de achterkant ook naar binnen), en dat maakt inderdaad met de dieselstank die mnaar binnenwaait niet veel uit.

In de stad doe ik een rondje Night Bazaar (iets minder verscheiden dan de zondagse markt, maar nog steeds volle overvloed) en koop o.a. een paar fake Teva-sandalen voor 430 bath (dikke 8 euro) - had in een reisverslag gelezen dat die zeer goed liepen, ook al waren het geen echte echte ... En inderdaad, een dag later hebben ze de test goed doorstaan, tenzij dat dan weer met de voetmassage te maken heeft natuurlijk.

Chiang Mai

Chaing Mai : een feest voor de smaak en het oog, en een ramp voor de reuk en de longen ... dat is wat ik na een dag denk. De dag begint goed, met een goed ontbijt op een terras (geroosterd brood en vers fruit met kwark en thee en ananassap), en gaat goed verder als ik verschillende kraampjes probeer : wat stokjes vlees, een maiskolf en kokosmelk ... heerlijk allemaal !
De stank is iets anders : de smog die ik in alle steden die ik tot nu toe bezocht heb, onderga, is gewoon vies ! De zon (waar ik toch wel naar snak zo onderhand) komt er maar zeer flauw door, de smog houdt dat allemal tegen. Heeft ook z'n invloed op de foto's, denk ik. Ik vond het raar dat heel wat mensen in Japan met zo'n lapje voor de mond liepen, maar begin het te snappen. En als ik de mensen hoor, spant Bangkok de kroon ... dat belooft !

Gisteren op het vliegveld wat het wat late-avond stress : mijn bage kwam maar niet ... na lang wachten bleek dat ik naar het internationale deel moest gaan, en daar lag mijn rugzak inderdaad ... In HK hadden ze gezegd dat ik mijn bagage zelf naar de domestic terminal moest brengen - in BK begrepen ze het niet helemaal en zeiden ze dat het niet moest ... enfin, een heel rommeltje !

Het guesthouse blijkt niet te zijn wat ik me ervan had voorgesteld, of hoe LP het had voorgesteld ... niet echt schoon en ook kamer met raam zonder buitenview), dus ik verhuis - een tuktuk rijdt me naar een paar andere adressen, en tenslotte beland ik in The Littele House Guesthouse - correct en schoon. Daarna doe ik maar meteen de rest van alle praktische dingen : ik moet beslissen hoe lang ik blijf en wat ik doe. Ik boek een nachttrein voor woensdagavond, en ook een olifantentocht voor dinsdag en kookcursus voor woensdag. Maandag misschien op fietstocht - met de organisatie ClickandTravelonline waarmee Bea en Marlies van de zomer ook een fietstocht hebben gemaakt (een Belg uit Kleine Brogel), ik stuur vanavond wel een mailtje.

De rest van de dag relax ik en loop ik wat rond. Ik kijk vooral. Ik, de museumbezoeker bij uitstek, heb er deze vakantie maar een paar gedaan ... komt doordat ik op sommige plekken kort ben, en er ook niet overal iets is dat echt de moeite waard is, vergeleken met wat ik al heb gezien. Nu is het allemaal qua cultuur en omgeving zo nieuw, dat ik liever rondloop in een stad of wandel.
Maar heb bloed kruipt waar het niet gan kan : 's middags bezoek ik twee tempels, Wat Chedi Luang en Wad Phan Tao. Ik ga even in een hotel zwemmen (waar er irriterend Duits gezelschap zit) en bezoek 's avonds de zondagmarkt. Onvoorstelbaar hoe goedkoop het is - mijn hoofd duizelt er gewoon van ! Om te bekomen laat ik mijn voeten masseren (de rest komt later) op de markt en bekijk ondertussen relax (hoewel, het kietelt soms wel - de jongen die mijn voeten onderhanden neemt, zegt een paar keer dat ik moet relaxen) de voorbijgangers, en dat zijn er nogal wat ... Na de korte nachtrust van zaterdag en na een hoofdstuk uit The readingclub ga ik uiteindelijk op tijd naar bed ...

Kerst in Azie

'Merry Christmas' ... overal smilegezichten en -grijnzen vanonder een rode muts met witte rand en pompoen ... je valt eigenlijk pas op als je zelf geen kerstmuts op hebt. Ik zit hier bij mijn favoriete Pacific Coffee Company op het hypermoderne vliegveld van Hong Kong. Geweldig gewoon, net een lekkere spaghetti achter de kiezen (dubbele portie vergeleken met Japan - het zijn de simpele dingen die het 'm doen, zeker met Kerstmis) en geflankeerd door CNN en fluwelen sofa's typ ik even wat.

Vanochtend in mijn ontbijtcafe gezien dat er al 1 guesthouse heeft geantwoord - nu vanmiddag nog eens 2 andere - ik denk dat ik bij het eerste blijf, is het goedkoopste en krijgt positief commentaar van LP. De Vlaamse met guesthouse in Thailand (is ooit op de tv geweest over Vlamingen die omwille van liefdes naar het buitenland zijn vertrokken) heeft ook geantwoord, maar die is zeer duur, in ieder geval voor Chiang Mai. Denk dus niet dat ik dat doe. Beslis wel als ik straks op het vliegveld van Bangkok zit, daar moet ik ook meer dan 2 uur wachten. Onderweg kan ik dan nog in de LP verder lezen.

Als je op reis gaat, moet je eigenlijk altijd 2 boeken bij je hebben op het vliegtuig : een ter voorbereiding van je (volgende) bestemming en 1 lekkerlezende roman (je begint best thuis al om te kijken of het wel de moeite waard is). Verdere lectuur is alleen extra gewicht. Ik heb in mijn handbagage enkel essentiele toiletartikelen (nu vraagt iedereen zich wellicht af wat essentieel is), batterij-oplader, drinkbus, boeken, gsm (mobieltje) en trui. Ik was eerst niet van plan mijn gsm mee te nemen, maar heb het dan toch gedaan - nu blijkt het handig, want mijn wekkertje (GFIS gadget ...), was al na 2 dagen stuk, zodat ik nu voor het eerst mijn gsm als wekker gebruik.

Vanochtend nog een keer naar Kow Loon geweest (ik moet nu echt de spelling van dat woord checken, ik vergeet het steeds en mijn gids van HK zit in mijn rugzak) om daar even rond te kijken bij daglicht. Veel mensen, maar leeg in vergelijking met gisterenavond ! Leuke tocht met de ferry, gaat heel snel, en even een kijkje genomen in The Penninsula, het oudste gebouw van HK en het beste hotel - restaurant is door Philppe Starck ontworpen. Hier verkopen ze zelfs thee en chocolade van The Penninsula.

Weer van dat gekke weer vandaag, even wat zon, en daarna weer mistig. Hoop dat de zon meer dan overvloedig in Thailand schijnt ...

Mist en smog

De dag begint goed en slecht : goed omdat ik met een (welliswaar overtrokken) geweldig zicht op Kow Low wakker wordt en mensen in een parkje tegenover het hotel allerlei gekke stretchoefeningen zie doen - op kerstmorgen doen ze dat ook, merk ik de volgende dag. Slecht, omdat ik per ongeluk een deel van mijn Japanse foto's (nog wel die van Nara) + Hong Kong deleet ... Enkel jammer van de 'persoonlijke' foto's, de monumenten haal ik wel ergens anders vandaan, troost ik mezelf. En ik relativeer het zo goed mogelijk : ik ben al 4 weken onderweg (soms lijkt het 'pas'), en dit is het eerste vervelende ding dat gebeurt, had erger gekund ;;))
Het is trouwens gek : ik heb helemaal niet het gevoel dat ik al zo lang weg ben, maar begin nu wel af en toe al te denken aan de eerste dagen dat ik weer terug zal zijn ... een harde back-to-reality, vrees ik !

Ik koop na thee en bananencake in 'The Perfect Cup - Pacific Coffee Company' (je mag hier gratis op het internet, vandaar) een ticket met Thai Airways (de beste in Azie wordt gezegd). Ik kom op kerstdag rond halfzes in Bangkok aan, dus dan is het wel zo makkelijk om meteen verder te reizen, in plaats naar een hotel in Bangkok te gaan en de volgende dag verder te reizen. Ik stuurde tijdens het ontbijt al wat mails naar guesthouses in Chiang Mai en hoop snel antwoord te krijgen.
Ik ga ook naar een fotowinkel, om te checken of er echt niets recht te trekken is (nee dus) en laat de foto's die ik nu heb, ook maar op cd zetten voor de zekerheid. Hier rekenen ze dat aan per foto (!!!), en het duurt 45' ipv de 10' in Cuzco (ik zeg nu wel welke files erop moeten, anders kost het een kapitaal - ik heb alles tot Nieuw-Zeeland namelijk al op cd).
Thai Airlines bureau en fotowinkel vind ik met de hulp van het hotel - prima allemaal - medewerkers zijn zeer servicegericht !

En dan begint de tocht naar het eiland Lantau, waar er een bekend monikkenklooster is (boedhisten natuuurlijk) : na 2 bustochten kom ik daar aan (ik wou niet met de ferry - het water zag er nogal wild uit) : hoog op een berg, wat koud, overal muziek en veel toeristen.
Nog steeds wennen : in vergelijking met Zuid-Amerika zeer weinig westerse toeristen. Er lopen hier vrouwelijke (allemaal nogal jong) en mannelijke monikken rond - de vrouwelijke worden in het Engels nuns genoemd maar zijn ook kaalgeschoren. Misstaat de meesten niet, moet ik zeggen. Ik eet noedels van een eetkrampje (gok het er maar op - in Thailand moet ik er ook aan geloven) en op de terugweg begint een overtuigd boedhist (vrouw) met mij te praten - jammer dat haar Engels wat onverstaanbaaar is.

Op kerstavond is er op Hong Kong island vuurwerk (waar mijn hotel dus is) , dus ik ga met de ferry naar de overkant (Kow Low) om te kijken. Ongelooflijk wat een organisatie (zeer veel politie) en een mensenmassa : enkel dat is al de moeite waard. Op Kow Low is het wel heel mooi - modern, iets minder rommelig dan in Wai Chan, dus ik besluit alvast de volgende ochtend nog eens een kijkje te nemen. Op het water wordt het steeds drukker, er komen laserstralen vanop de gebouwen aan de overkant, wat Aziatische wows oproept ... grappig.
Heel veel mensen lopen hier met een kerstmuts op (ik zag vanochtend een jogger met zo'n ding), en kinderen zijn ook in het rood en wit gekleed. Het vuurwerk begint om 20.00 u, ik sta al om 19.30 u paraat (vind nog net een goed plekje op de tweede rij - goed dat de mensen hier niet zo lang zijn) en de wows worden om 20.00 u alleen maar luider ... het gaat heel systematisch, alles is goed getimed, op de daken van verschillende gebouwen staan blijkbaar hele installaties, en dat over een kilometer of 2-3, schat ik. Foto's lukken goed : als je digitaal fotografeert, duurt het altijd een seconde langer, dus ik fotografeer pro-actief ...
En dan denk ik slim te zijn - ik loop meteen richting ferry als het afgelopen is (na 20'), maar dat gaat niet zomaar en de ferry is trouwens dicht. Iedereen wordt een bepaalde richting opgestuurd, het is 100x erger dan in A'pen op oudejaarsavond of op drukke momenten in alle wereldsteden waar ik al ben geweest, maar het moet gezegd : het verloopt niet zo gediscliplineerd als in Japan, maar toch ... Geen mensen die flauwvallen, ook geen dronken mensen of zo (enkel toeristen die ik later op mijn eiland zie en die Hongkomgse meisjes proberen te versieren). In Peru bijvoorbeeld ook geen overmatig drankgebruik, mensen hebben daar denk ik geen geld voor, en degenen die er wel geld voor hebben, zitten in andere wijken dan ik.
Ik neem zoals vele anderen (er blijven nog meer mensen gewoon rondwandelen - veel winkels zijn open) de subway naar de overkant. Daar (een uur later) vind ik echter niet meteen iets om te eten, zodat ik mij maar tevreden stel met een Korean Flat Bread. De eetschade haal ik in Thailand wel in !

Naar Hong Kong

Het is vandaag een feestdag, daardoor zitten er wellicht iets meer mensen zo vroeg op de trein dan anders, want er zijn iers minder treinen. Ik ben klaarwakker en lees een heel stuk in "Lost Japan' een LP-uitgave over het leven in Japan en oude + nieuwe tradities. Heel goed en ondanks mijn 4 dagen Japan toch veel herkenbare dingen.

Osaka is een zeer modern vliegveld (zo ook de Airport Express natuurlijk, maar ik heb al genoeg over treinen gepraat - dat geldt ook voor foto's van treinen) met ook hier weer gratis internet - ik kijk dus even wat de krant voor Belgie de volgende dag zal brengen. Tijdens de vlucht met Cathay Pacific nog een keer eten met stokjes - een stuk minder lekker dan wat ik gewend ben, een Discovery-uitzending over een mogelijke brug die alle werelddelen verbindt (daarvoor moeten ze wel eerst heel wat technische problemen met ijs en zo oplossen) en verder ben ik lost in Japan. Alle vliegrituelen worden in Hong Kong Airport herhaald - ik begin het nu te kennen, maar het is leuk om iedere keer te zien dat het overal net ietsjes anders verloopt. Bijvoorbeeld hangt er hier een bord dat we moeten relaxen (voordat we bij de douane aankomen) en bij de douane liggen er lekkere cassisnoepjes. Bagage arriveert wondersnel en binnen de 20 minuten sta ik al op de bus te wachten.

Mijn hotel heeft zicht op Kowlow en ligt op het Hong Kong island. Indrukwekkend : de zon schijnt, maar krijgt geen kans om over de hoge gebouwen heen te schijnen (het is ook al vier uur als ik op stap ga, en ook al is het warm, het wordt hier snel donker en de zon gaat ook vroeg onder - het is tenslotte winter).
Ik loop gewoon te kijken : ook hier vervuiling, iets minder mensen met artsendoekjes over de mond, maar evenveel mensen en neon als in de Japanse steden die ik heb gezien. Wel geen fietsen (in Japan reden die op de stoep - extra uitdaging voor voetgangers).
Ook hangen hier vaak straatnaambordjes, wat het mij alweer makkelijker maakt om mijn doel van de avond te vinden : een informal lecture by Alvaro Ribeiro (prof aan Georgetown University Washington DC) on the history and the influence of the Booker Prize (voor de niet-ingewijden : de belangrijkste Britse prijs voor de beste roman van een bepaald jaar - Commonwealth mag meedoen - US niet ....). Toevallig in het vliegtuig in de 'South Chinese Newspaper' gelezen - leek me leuk. De lezing vindt plaats in een Engelse boekhandel Bloomsbury en is heel Brits - doet me denken aan 'Hong Kong' van Paul Theroux (heb het nog niet uit - ligt in A'pen) over de periode net voor 1997, toen HK deel van China werd (speciale voorwaarden, dat wel). Very Britisch allemaal, hoewel de mensen die er zijn wel wat sceptisch ofver de UK - the empire - doen.
Er zijn hapjes (oa Dutch cheese) en drankjes, de lezing is heel goed, vooral de anekdotes zijn leuk, want de rest weet ik zo ongeveer wel. Maak wat praatjes met een paar mensen en word zelfs aan de professor voorgesteld, omdat ik zomaar kom binnenwaaien. Krijg ook een kortingsbon en vind dat een goed excuus om een boek (extra gewicht) te kopen. Het heet 'The reading club' en iedereen van de leesclub kan dat natuurlijk lenen als ik terugben - dan is het zeker uit.

Over tempels en zo meer

Vandaag is het mijn Japanse-traditie-dag : ik ga naar Nara, de eerste en oude hoofdstad van Japan en centrum voor het boeddhisme. Raar maar waar : veel oude tempels bleven bewaard, hoewel ik in de LP van iemand las dat je 'origineel' soms met een korrel zout moet nemen.

In de trein zit ik naast een mevrouw in traditionele kleren. En zij knoopt een gesprek aan (kent wat Engelse zinnen) ! Ze woont in Okayama en gaat naar ... om les te volgen in theeceremonies. Ze houdt van het spirituele. Ze ziet er zeer mooi uit : haar kleren zijn van zware stoffen met warme herfstkleuren.

Ik besluit (me overzadigde kerkmomenten herinnerend) me te beperken tot de belangrijkste tempels en loop gewoon langs de rest. Kijken alleen is ook al mooi. De tempels liggen als het ware in een heel groot park, zodat ik er 's avonds zo'n 10 km heb opzitten. Overal kom je herten tegen, een soort heilig verklaarde dieren.
Isui-en garden is een mooie theetuin (zelfs als er geen bloesem is) en dus typisch voor theeceremonies. Bruggetjes, een waterrad, vijvertjes ... het is er allemaal en wordt nog idyllischer als de zon doorbreekt. Ik drink hier een (dure) kom groene thee (niet te verwisselen met de groene thee die je in Europa koopt : dit is echt groen en zeer sterk) met 'cake', een of ander gebakje waarvan ik ook al in het basement in het station heb geproefd. Schoenen uit natuurlijk, en een foto als herinnering (die ik later per ongeluk deleet).
Dan de Todai-ji tempel : mijn gids besteedt hier 2 bladzijden aan, dus als ik er maar 1 'doe', moet het die zijn. Ongelooflijk hoeveel mensen echt respect voor tempels hebben : iedereen lijkt hier alle riten te kennen en buigt, klapt, bidt, .. waar het hoort. Ook hier wel toeristen, maar zeer weinig westerlingen. In de Boeddhahal zit er inderdaad een zeer grote boeddha : 16 meter hoog en echt knap om te zien. En dat in het grootste houten gebouw in de wereld. Het is echt enorm, blijkbaar was de hal vroeger 1/3 hoger - de huidige versie dateert van 1709. De boeddha zelf moet van 752 dateren, zelfs in die tijd een hele prestatie, vind ik. 2 km verder ligt Kasuga Grand Shrine : een zeer fotogenieke Shinto-site (shinto en boedhisme zijn eigenlijk 2 Japanse godsdiensten) uit 710, maar om de 20 jaar opnieuw gebouwd. Tot 1863 : de huidige houten constructie dateert van dat jaar. De tempel ligt helemaal in het bos, en op de paden ernaartoe staan er 3000 lantaarns.

Op de terugweg naar het station eet ik in een zeer goed eethuisje : ze wijzen me een tafel aan, maar ik vraag of ik niet vlakbij de keuken, aan de bar (met een hete rand ontdek ik), mag zitten. Ik bestel iets dat op een omelet lijkt, met groente en coddfish (weet niet wat dat is) en volg met fototoestel het proces. Heel lekker, er zit zelfs een smaakje gember in.

De eerste 2 dagen heb ik in Kyoto in Tour Club geslapen, een soort van hostel - zeer goed en schappelijk van prijs. Vanavond slaap ik in een vrij sjiek hotel vlak tegenover het station - kwestie van wat langer te kunnen slapen - moet al om 5.45 u de trein naar Kansai Airport nemen. Is ook heel leuk : je ontmoet zo wel iets minder mensen, maar je kunt alles vrij in je kamer laten rondslingeren, uitgebreid badderen en 's morgensvroeg maak je niemand wakker, en je wordt nog gewekt ook ...

Terug in Kyoto (ik loop nu met zekere pas doorheen alle obstakels in het station - lees controleposten) neem ik mijn intrek in het hotel : iets minder finesse dan in Tokyo (bv geen kimono, maar die trek ik toch niet aan), maar nog steeds heel goed - bagage wordt zelfs naar boven gebracht. Ik badder uitgebreid en ga dan naar het postkantoor om wat verzameld printed matter op te sturen - bv. de krant - die koop ik in ieder land waar ik kom - hier heb ik een businesskrant in het Japans gekocht, en een gewone krant in het Engels - zie nergens Ernst & Young staan, gelukkig maar wellicht. De Engelstalige krant gaf mij trouwens weer wat wereldnieuws, bv over Ruanda, over Bush als man van het jaar (hoe bestaat het toch) en ook over de herdenkingsviering in Bastogne (1/6 pagina).

In het postkantoor merk ik dat ik mijn 'Japans op reis' te overmoedig in het hotel heb laten liggen : de man die mij helpt, begrijpt maar niet wat (of waar) België is. Ik probeer het te situeren (ik snap best dat hij België niet kent), maar het woord 'Europa' helpt ook al niet ... tenslotte lukt het dan - hij plakt er in ieder geval een portbedrag op dat mij OK lijkt, dus ... we zullen zien of en wanneer de envelop aankomt. Hij had het eerder over Belize - ik hoop dat mijn pakje met boeken dat ik de dag ervoor heb opgestuurd, niet die richting uit is ...

Van Kyoto heb ik nog maar een deel gezien - ik verken 's avonds nog even het grote winkeldistrict : indrukwekkend, zowel de winkels zelfs als de hoeveelheid mensen ... het lijkt wel of heel Kyoto en omstreken 's avonds op straat loopt. Ik was trouwens blij dat ik overdag een minder snelle trein had die echt door de dorpen reed : zo was er wat meer te zien - mensen lijken dus echt wel heel klein te wonen !

Als afsluiter drink ik nog even een warme chocolademelk in een à-la-Starbuckcafe : zeer populair hier in Japan - de koffiehuizen (met Amerikaanse tint weliswaar) rijzen hier als paddestoelen de grond uit ! Ik zit aan een ronde tafel met in het midden een enorme wereldbol (die ronddraait en niet helemaal correct is) en de jongen naast me vraagt waar ik vandaan kom - we zitten net in Zuid-Amerika, dus het is even wachten geblazen, maar ik profiteer ervan (ik hoor het mezelf nog steeds graag opsommen) en vertel hem waar ik al allemaal geweest ben. Na ieder land laat hij een soort grijnslach zien en horen (zoals alleen Japanners kunnen, het is geen humor, het is eerder verbazing of zo), wat mij natuurlijk enkel maar motiveert om verder te vertellen ... Hij woont 30 minuten buiten Kyoto maar vindt het leuk om in een koffiehuis te gaan lezen of studeren, wat, merk ik, trouwens heel wat jongeren zitten te doen - mobiel gewapend, dat wel.
Ik schrijf nu ook snel mijn laatste kaarten - die waren trouwens zeer slecht te krijgen - ik heb ze enkel maar in Hiroshima en Nara gezien. Ik wed dat die eerder dan de kaarten van Paaseiland aankomen.

Met Shinkansen naar Hiroshima

Vandaag naar Hiroshima met de Shinkansen Rapid Express : een lage witte trein, doet me aan een lange walvis denken zoals hij het station komt binnengegleden. Op het perron weer hetzelfde ritueel : ieder perron heeft een perronmeester met rode vlag en fluit. Hij houdt het allemaal in de gaten en zorgt ervoor dat je geen 2 meter te ver naar links of rechts staat. Want eerlijk is eerlijk : de trein stopt telkens precies met een wagondeur voor de eerste persoon van de rij (hier sta je niet op een hoopje te wachten - de perronmeester kijkt wel uit) die eerst heel geduldig iedereen laat uitstappen - het verloopt allemaal harmonieus, een beter woord is er niet. Ik zie zelfs geen mensen rennen voor hun trein. De perronmeester heeft ook een microfoon en kondigt allerlei dingen aan, en maakt rechthoekige bewegingen waar niemand (behalve ik) op let als de trein er bijna aankomt. Discipline leidt tot harmonie in Japan.

Het landschap onderweg valt wat tegen : veel industrie en wat grote winkelketens (ik zie Carrefour), af en toe wat grotere dorpen en een stukje tunnels en ook zee. Opvallend is de laagbouw, zelfs in de grote steden - ik zit hier nu Kyoto en alles hier in de wijk is hoogstens drie of vier verdiepingen hoog. Mensen moeten wel heel klein wonen, als ik de afscherming tussen de terrassen bekijk en de oppervlakte van een gebouw.

Hiroshima is duidelijk een stuk kleiner dan Kyoto, en het vredespark is een verademing wat het groen betreft (mede door de zon die is doorbroken - het is nog altijd niet koud - het is wel vroeg donker 's avonds, rond 17.30, maar het is wel al om 7.00 u licht). Ik bekijk de A-Bombe Dome : een van de weinige gebouwen die na de atoombom is blijven rechtstaan en bezoek het Memorial voor de gesneuvelden (zeer audio-visueel voorgesteld, met de modernste middelen en mooi qua architectur) en het Peace Memoral Museum (jaren 70-achtig - heel groot, af en toe wordt er twee keer hetzelfde gezegd - op mijn audioguide - en voorgesteld). Toch heel indrukwekkend, af en toe word je er koud van - ik had hetzelfde gevoel in het Holocaust Museum in Washington DC. De manier van benadering is wel wat Oost-Europees - doet in ieder geval zo aan - alle erge dingen worden er bij de bezoekers als het ware ingepompt.

Ik eet in een goed eethuisje - kies allerlei schaaltjes uit en een deel daarvan wordt opgewarmd. Ik herken niet alles wat ik eet (heb mijn gids erbij genomen) : in één schaaltje lijken er wormen (lange pieren) te liggen, maar het kan ook gewoon dikke pasta zijn natuurlijk.

Daarna nog even een speurtocht naar een camerawinkel : voor mij een ware beproeving omdat mensen blijven lachen en lang nadenken, voordat ze alweer lachend zeggen dat ze het niet weten ... Maar hoera ... een juwelier weet het (ik dacht dat die vast wel een fototoestel moest hebben) en ik koop uiteindelijk een batterij (denk dat het dagelijkse opladen in Thailand misschien niet zal lukken, vooral omdat ik nog niets geboekt heb) en een CF-kaart.

In de trein naar Kyoto bekijk ik alle foto's op alle kaarten (blijkbaar is er nog geen enkele cd in Belgie aangekomen) en wis ik waar het kan. In totaal hou ik 1083 foto's over. Het is mijn 27ste dag (hou ik niet bij, maar heb ik zitten tellen op de trein) en dat maakt iets van een goede 40 foto's per dag. Ik heb tot nu toe 1 dag (de heenreis) in het vliegtuig gezeten, en verder nog eens 4 halve dagen gereisd ... valt dus mee. Ter vergelijking : 4 weken Australie leverden 23 filmpjes van 36 foto's op.

Nog meer Japanners

Na een prima nacht tussen zachte lakens (in een vliegtuig slapen lukt mij nog steeds niet goed) besluit ik op maandagochtend toch zoals gepland naar Kyoto te gaan. Het is wat gek om maar 1 dag in Tokyo te blijven, maar ik beschouw mijn Japanese stay als een eerste kennismaking (het is trouwens mijn eerste Aziëbezoek), zodat ik, als ik hier ooit terugkom (you never know, hoewel Japaners nu niet meteen mijn geestesverwanten zijn), goed weet wat ik nog allemaal wil doen/zien. Dank zij mijn medewerking aan het (Deus ex Machina) nummer over Japanse literatuur weet ik dat Japan meer is dan theeceremonies en kimono's. En dat wil ik deze keer dan ook zien.
Maar eerst vertrek ik voor het ontbijt richting Tsukiji Ishiba : een hele grote en fotogenieke visveiling- je moet blij zijn dat het meeste wat daar ligt, niet meer spartelt, want het zijn nogal geen afmetingen ... Alle mensen hebben het zeer druk, ik loop ze soms wat voor de voeten maar moet zelf ook uitkijken : ze rijden op snel tempo met karretjes rond (in Japan rijdt men links). Nog maar weer eens ben ik de enige westerling ...
80 procent van de tonijn die wordt verkocht (soms voor duizelingwekkende bedragen), wordt rauw gegeten. Dagelijks wordt er minimum zo'n 25.000 ton vis verkocht !
Ik ga ook nog even langs het Sonygebouw, maar dat is nog dicht (een mekka voor elektronica-addicts).
Ik neem de Y-trein naar Tokyo en begin daar aan de eerste treinreis : met de Shinkansen naar Kyoto. En weer doen mensen maar drie dingen : slapen, lezen en bezig zijn met hun gsm. In de trein gaat alles zeer georganiseerd : na iedere stop komt de conducteur met 'boy' in onze wagon, blijft in de 'deuropening' staan, groet eerst en dat doet het koffiemeisje (dat iedere keer met zo'n wagentje langskomt) ook steeds, met een lichte buiging, ook al kijkt niemand. Landschap is niet bijzonder : Fuji-san is niet te zien, het is onhelder (smog ?) en we komen langs grote dorpen of kleine steden en industriegebieden. Volgens mijn buurman is het vooral in Hiroshima koud (ligt in een vallei - dat woord zoekt hij op zijn vertaalcomputer op) - de logica ontgaat mij, maar ik vraag niet verder. Iemand die voor langere tijd in Japan verblijft, moet toch wel een minimum aan Japans kennen, denk ik - zelfs het woord 'station' begrijpen veel mensen niet - het is natuurlijk een kleine moeite om dat even in 'Japans op reis' op te zoeken, moet je maar denken ...

Het station in Kyoto is geweldig : in 1997 ontworpen door een Japanse hoogleraar die het als een houten Japans huis heeft opgevat zodat het in de winter relatief koud en nat is (veel open kieren) en in de zomer warm. Het is trouwens overal warm in Japan :verwarming staat overal zeer hoog (zit vaak in een t-shirt). Buiten is het niet echt koud : zo'n 15 graden schat ik (in een ander land kun je nog eens snel in een krant naar het weer kijken ...).
In het basement van een warenhuis dat er ook is, kun je allerlei hapjes proeven - een ware culinaire tocht en meteen een soort van vieruurtje. De meest gekke dingen kun je kopen, en het is maar goed dat je het eerst kunt proeven. Wat je eet, is zeer kleurrijk (veel pastelkleuren) en wordt, denk ik, van allemaal natuurlijke producten gemaakt, gezien de houdbaarheid. De meeste dingen (zowel zoet als zout) zijn maar tot begin januari goed, dus ik laat het maar staan ...
Als je iets koopt (ik heb bijvoorbeeld het boek 'De voorlezer' van Bernard Schlink in het Japans gekocht - pocket, zeer goedkoop tot mijn grote verrassing, want voor de rest vliegen de yens mijn zak uit), vragen ze welke verpakking je wilt en dan wordt het origineel (niet rechtoe rechtaan) ingepakt. Bij restaurants staan de gerechten vaak gepresenteerd : alles zag er zeervers uit, totdat ik doorhad dat het fake was - in Tokyo is er zelfs een winkel die al dat eten in kunststof verkoopt.

Ik slaap in Tour Club, een zeer goed hostel met toch wel wat Japanse tradities (bv inrichting leefruimte). De meeste mensen hier (van jong naar oud) reizen voor langere tijd in Japan rond. Maar het blijft opvallend : ik zie zeer weinig toeristen om me heen, en ben meestal de enige westerling als ik iets eet of in de trein zit.

Allemaal Japanners

Ja, hier ben ik dan ... echt helemaal in Japan en vrijwel overal de enige westerling . En zo voel je je hier wel, vooral door de moeilijke communicatie ... maar eerlijk is eerlijk : Japanners blijven in alle situaties glimlachen, ook al begrijpen ze totaal niet waarover je het hebt !!

Het vliegtuig landt precies op tijd, om 6.00 u, en na alle controles kan ik zelfs al mijn formulier voor de Japan Rail Pass inruilen en hup, de trein opspringen naar Tokyo-stad. Het vliegveld ligt zo'n 80 km buiten Tokyo. Het is moeilijk te zeggen wat Tokyo-stad is : Tokyo bestaat eerder uit verschillende grote wijken, elk met een geheel eigen karakter.

Mijn hotel ligt in Shibuya en blijkt een zeer goede keuze te zijn (dank zij Luk VH). Ik mag wel nog niet inchecken en laat op hoop van zegen mijn bagage achter en trek richting Yoyogipark. Onderweg zon (beter weer dan in NZ) en verbazingwekkend weinig mensen op straat. In park wat sportactiviteiten en daklozen - alles keurig verzorgd met om de haverklap openbare toiletten en plattegronden.

Vlakbij het park ligt Harajuku, weer een andere wijk die eveneens een jong publiek aantrekt, westerse winkels en koffieshops (echte, bedoel ik) alom, en achter de grote boulevards kleine straatjes met eethuisjes (restaurantjes klinkt wat gek, je staat meestal zo weer buiten) . Ik ga als eerste zondagklant ergens binnen, moet eerst even wachten totdat de baas en het keukenpersoneel een soort van begroetingsceremonie afgehandeld hebben en doe er dan twee keer langer dan klant 2 over om een rijstmaaltijd naar binnen te werken (want dat is het met stokjes).

Ondertussen is echt iedereen wakker geworden : bij het station van Harajuku is het inmiddels een heel schouwspel van jongeren die zich optutten of al opgetut zijn, en in punk-, sixties-, seventies- en noem-maar-op-kleren wat rondhangen. Het zijn er geen 10, nee, zeker 100, en ze poseren maar al te graag voor foto's. Dit zijn jongeren, vooral meisjes, die daar ieder weekend samenkomen en hun expressie na en schoolweek de vrije gang laten gaan. 's Avonds gaan ze weer gewoon naar huis. Vroeger had je blijkbaar jaren-50-dansers in het park, maar dat mag volgens LP niet meer (hoewel ik ze nog wel zie performen).
Dat alles is vlakbij het bekendste Shinto-schrijn van de stad : Meiji-Jingu, gemaakt ter ere van de laatste keizer van een bepaalde periode. De keizer was een dichter, de tuin is zelfs ter ere van de keizerin. Bij de tempel worden er met Japanse precisie foto's van een pas getrouwd stel genomen - ik profiteer daarvan en fotografeer zelfs hun wagen met 1/4 open dak zodat het kapsel met stokjes het dak niet beschadigt.
Ik neem vanaf Harajuku de JR Yamanotelijn richting station Tokio om een glimp van het keizerlijk paleis op te vangen en wandel nog even door het zaken- en sjieke-winkelsdistrict (alles is open) van Ginza. Ernst & Young zie ik nergens, net zoals er in de verste verten ook al geen internetcafe te bekennen is (en te bedenken dat er op Paaseiland vier waren;;))

Na mijn echte incheck en een bad in een klein bad (iedere keer als ik naar het toilet ga, schrik ik me rot van een waterstroom die automatisch begint als ik op de bril ga zitten) in een soort van kajuitbadkamer ga ik nog een keer naar buiten - het is inmiddels een uur of zes.
Ik heb wel geen fut meer voor een lange wandeling en eet - ter ere van mijn (Kalmthoutse)nichtjes - in een Japanse MacDonalds in de buurt : helaas hetzelfde als bij ons, enkel veel goedkoper en als dessert pancakes. Neem een foto van mijn buren ... En geloof het of niet, maar op het toilet kun je een muziekje instellen ... En trouwens vergeten te melden : in het eethuisje 's middags was de bril verwarmd ... op koude dagen een waar onverwacht genot ...

Back in Sydney Airport

Ik zit nu al even op het internet (gratis - word er nu ook zo onderhand vanaf gekeken door andere reizigers). Het is 21.00 u en over 5 kwartier vertrekt mijn Qantasvlucht naar Tokyo ... spannend ...

Twee zeer goede vluchten (Christchurch - Auckland en Auckland - Sydney) gehad, met vriendelijke stewards (is eens iets anders dan de vrouwelijke smiles) en goed eten (met Jacob Creek wijn). Heb een groot deel van 'A land of two halves' van Joe Bennet gelezen, een boek dat mijn NZ-route volgt en echt wel treffende waarheden zegt. In het vliegtuig een boel brutale Koreanen, die alles tegen de orders van de stewards deden - bleek wel vaker te gebeuren, volgens een Aussie steward.

Het is leuk om even in Sydney te zijn, ook al is het maar op het vliegveld. Het was hier wel mooi weer, maar dat houdt mij toch niet hier ... krijg nu wel zin in Japan ... ben ook benieuwd hoe het internet daar is - mijn toetsenbord is hier al in 2 lettertekens in ieder geval ... Kijk op een hypermodern Samsungscherm.

The four seasons

Vrijdag is de dag van de grote autotrack : 's morgens bezoek ik nog even de Southland Museum and Art Gallery en neem ik foto's van een een soort reptiel dat niet beweegt en meer dan 500 jaar kan worden : de tuatara (geen idee wat dat in het Ndl is), een soort van levende fossiel.

Voor de rest is is er inderdaad niet veel te doen in dit gat van 60.000 inwoners : de meest zuidelijke stad van NZ, recht tegenover Steward Island, met als motto 'The Friendly City' (in NZ lijkt iedere stad een motto te hebben : Christchurch is The Garden City bijvoorbeeld). Mick Jagger heeft Invercargill 'the arsehole of the universe' genoemd. Zo erg is het niet, ik vond het wel handig om mijn praktische dingen in orde te maken, maar je gaat hier inderdaad niet zomaar naartoe.

Ik ga 's morgens ook nog even in het advocatenkantoor van Roger kijken : er werken zo'n 20 mensen, zijn ex-vrouw (een van de drie partners daar) heeft het meteen over Ernst & Young en heeft het er niet zo op dat de groten zeggen wat de kleinen moeten doen, en zegt dat zij het wel goed hebben in Invercargill. Ja, dat denk ik ook, er is niet zoveel concurrentie, en in Christchurch bijvoorbeeld zou het heel wat moeilijker zijn. In Invercargill, ook al zegt Roger dat niet luidop, hebben ze wel niet echt een groeiend cliënteel - het blijft, heb ik de indruk, vrij stabiel.

's Middags rond 13.00 u vertrekken we dan uiteindelijk : we nemen de zgn highway (maar dat is maar over 30 km misschien (op 600 km) een autobaan naar Europese normen) en komen af en toe door townships (dorpen) of towns.

Tijdens de gesprekken in de auto (ik mag voorin zitten - nu is de vriendin van Roger ook wel heel klein, dus dat komt mooi uit) komen toch wel wat de frustraties en common opinions van NZs naar boven. Voor hen is Europa één, ik probeer toch wel duidelijk te maken dat er bijvoorbeeld tussen Polen (Kristine heeft Poolse ouders) en België of bv Nederland en Italië een groot cultureel verschil is, groter dan bv tusse NZ en Australië (voor zover ik dat kan beoordelen).
NZ is een relatief monoculturele samenleving (blank - Brits - ik heb zeer weinig maori's gezien - die wonen grotendeels op het noordereiland) ondanks de vele Aziaten die hier leven (en die veel commentaar op hun rijstijl krijgen - te langzaam volgens iedereen). In 2003 of 2004 waren er dan officieel 4 miljoen NZs, en hoogstwaarschijnlijk is dat dank zij de Aziaten (dus degenen die ik hier zie rondlopen, zijn niet enkel toeristen).

NZs zeggen zelf ook herhaaldelijk dat ze zo jong zijn, en lijken zich haast te verontschuldigen. Het is een feit dat ze echt wel heel ver overal vandaan zitten. Een boel dingen komen inderdaad laat naar hen (films en zo), maar met internet kun je m.i. toch een hoop verhelpen of dichterbij brengen. Maar bijvoorbeeld Roger heeft enkel internet op zijn werk, thuis niet (heeft wel een kast van een huis) en heeft ook geen kabel, wat maakt dat hij enkel een paar Nieuw-Zeelandse zenders heeft. Maar hij heeft daar blijbaar totaal geen behoefte aan, getuige bijvoorbeeld ook het feit dat hij altijd in motels slaapt, hoewel hij evengoed in een hotel in het centrum kan logeren als hij ergens een paar dagen met vakantie is.

We schieten goed op, ook al rijden we niet op een autobaaan. onderweg stoppen we een keer voor afternoon tea en tanken. En dan begint het noodweer, wat mij een paar mooie foto's oplevert en meteen ook in de kerststemming brengt : zeer veel hagel, wind en regen ... wit sneeuwlandschap en later een regenboog die aan beide kanten echt aan de horizon zichtbaar is ... dat belooft (ik neem een panoramafoto die, denk ik, gelukt is).

Het is leuk om in (het wel zeer koude) Christchurch terug te komen, een door en door Britse stad lijkt het wel, en ik trakteer de Nieuw-Zeelanders op een Japans etentje.

Invercargill

'Why the hell are you going to Invercargill ?' Dat is een vraag die me de laatste dagen herhaaldelijk is gesteld. En ja, de enige reden is dat Roger hier woont, en dat hij mij morgen met zijn vriendin helemaal naar Christchurch brengt (zo'n 600 km), waar ik dan zaterdag het vliegtuig neem naar Tokio (een reis met twee tussenstoppen - ik zie er wel wat tegenop, want mijn bioritme begint zich langzaam te settelen - kon vandaag tot 7.00 u slapen - en nu ga ik alweer 4 uur achteruit ...). Ook wel meteen een uitje voor hen, o.a. voor de kerstshopping - ook al zijn de mensen hier zeer relax, ze hebben toch nog nood aan vakantie.

Ik ben hier na een leuke busrit om een uur of elf aangekomen, en gebruik de namiddag voor wat praktische dingen (post, wassen, wat winkelen, ...) en ik laat nu ook alle foto's op een cd zetten, neem de tijd om ze eens goed te bekijken en stuur nog eens een kopie van alles op - schat dat ik er zo'n 1000 heb (heb wel niet gedeleet op de kaart zelf, maar ga dat nu wel doen). In de bus zat ik vooraan en ik heb de hele tijd met de buschauffeur en diens maat gebabbeld - was leuk.

We zijn op een afstand van zo'n 150 km maar een paar keer een dorp (ze noemen het hier een town) tegengekomen ... mij wel wat te kalm eigenlijk, maar voor de vakantie is het OK. De mensen hier hebben blijkbaar geen behoefte aan meer - de buschauffeur (een jaar of 43) was alleen al in Wellington (noordereiland) geweest, en verder nog nooit ergens anders in de wereld, en het is misschien een compliment voor de samenleving hier dat hij daar geen behoefte aan heeft. Hoewel, zijn maat was al in alle werelddelen geweest, dus dat gaat niet op.

De meeste mensen gaan hier hoogstens op het andere eiland (noorder of zuider dus) met vakantie, enkel een klein gedeelte gaat verder. Ze voelen wel dat hun economie niet zo goed draait als op andere plaatsen - hun grootste uitvoerlanden zijn Japan en Australië. Het immigratiebeleid was ook volgens hen, maar dat heb ik al eens geschreven, denk ik, veel te streng, zodat de bevolking niet is gegroeid. Het is hier ook iets minder luxueus dan in Australië, met weinig of geen Europese (hoogstens wat Britse, maar dan nog) invloed, jongeren gaan zeer graag naar Amerika (bv. de zoon van Roger werkt daar).

's Avonds heeft Roger twee lang geleden geimmigreerde Nederlanders uitgenodigd : allebei 75, en resp. in 1952 en 1957 naar NZ gekomen. Willem en Rinus (Hollandser kan het niet) spreken Engels met een Nederlands (en licht Noord-Brabants) accent : grappig om te horen - Rinus gebruikt soms een Ndl woord, maar heeft dat zelf niet door. Ze spreken wel nog enkel wat dialect, en hebben zo lang geen Nederlands gesproken, dat het hen niet lukt om spontaan in het Nederlands over te schakelen. Ze hebben het hier best naar hun zin en hebben totaal geen behoefte om terug te keren. Willem leest regelmatig het Eindhovens dagblad op het internet en een van zijn zonen woont in Amsterdam. Hij is daar een paar jaar terug nog geweest. Rinus is al 25 jaar niet meer van het eiland af geweest, en is trouwens ook nooit getrouwd geweest en Willem wel, maar is al 2x weduwenaar geworden. Leuke ontmoeting is dit ! De vriendin van Roger (een zeer overwhelming iemand die mij toch wel wat op de zenuwen werkt ...) heeft boodschappen in de Dutch shop gedaan en komt zowaar met bokkepootjes (voor de Belgen : soort van koekjes ;;)) en augurken (wist niet dat dat zo Ndl is) aanzetten. Al bij al een geslaagde avond. Wel vrij sober (zonder drank bijvoorbeeld, enkel thee, koffie en hapjes), wat bij mij het woord 'calvinistisch'' oproept, maar het is maar een indruk, hoor ... (dit voordat ik hopen 'lezersbrieven' krijg)

Fiordland National Park

Na een rustige dag in Queenstown (de naam doet het al wat vermoeden : een mij wat te toeristisch stadje à la iets bij een Zwitsers of Italiaans meer) waar ik op het nippertje mijn Japan Rail Pass heb gekocht, vanochtendvroeg alweer op pad (nou ja, in de bus gezeten - voor tracks heb ik deze keer niet zoveel tijd) naar Milford Sound, bekendste plaats in het spectaculaire Fiordland NP van het zuidereiland. Inderdaad spectaculair, al was het maar omdat het daar 290 dagen per jaar regent, wat - raar maar waar - zijn charme heeft (typ ik nu, helemaal opgewarmd na soep en wijn ...).

Dit keer een Australische gids, ik heb de Barbecuebus genomen (goedkoop, met BBQ-lunch en wat gepersonalisserd) waar verder nog een Amerikaanse familie, een Brit, twee Duitsers en een Ierse opzitten. We rijden via Te Annau (waar ik 's avonds zal slapen) naar Milford Sound, en die laatste 119 km zijn zeker de moeite waard.
Af en toe stoppen we op een of ander uitkijkpunt, langs de weg (geen autobaan natuurlijk, een gewone weg met 1 rijstrook in iedere richting, maar je mag wel 100 km/uur rijden, wat ik nogal snel vind) met vaak een wandelroute van 10 minuten of zo, tot aan een watervalletje, ... Bossen met spookbomen die helemaal met mos bedekt zijn. In de jaren dertig zijn ze aan de weg begonnen en doordat er zoveel problemen waren, was de weg pas in 1954 af.
Eigenlijk ligt MS maar 85 km van Queenstown, in vogelvlucht weliswaar, maar er is maar één weg naartoe, en die gaat via Te Annau (169 km + 119 km). Er bestaan plannen om een rechtstreekse weg aan te leggen, maar dat moet door de bergen, en is zeer moeilijk, en de Nieuw-Zeelanders zijn daar trouwens vierkant tegen. Natuurbehoud en zo, weet je wel. Ze zijn trouwens ook vrij sceptisch over de Unesco-erkenning (net zoals op Paaseiland - daar zijn ze beledigd dat hen niets werd gevraagd), en willen blijven doen wat zij willen.
Langs die 119 km (scenic route - bestaat veel literatuur over) dus geen frietkramen, zelfs geen vuilnisbakken en zo, en maar 1x een toilet. Vergeet benzinestations ook maar meteen. Châpeau trouwens voor het fjord zelf (dus bij MS) : heel simpel met een paar aanlegstijgers en twee maatschappijen, en dat is het ... zuiverder kan het niet.

Het fjord waar we met de boot in (of op ?) gaan, is zeer groot, omgeven door hoge bergen waar watervallen vanaf komen ... we bekijken dit alles in de stromende regen en gaan af en toe naar binnen voor een kop warme thee of koffie. Ik probeer zo goed en kwaad als het kan foto's te nemen zonder het toestel al te nat te laten worden en als ik nu naar de kleine fotootjes kijk, is het goed gelukt !
Reizigers zouden dit misschien niet mogen doen, maar automatisch vergelijk je steeds alles met wat je al gezien hebt. Paaseiland was wat Zanzibarachtig, Cuzco leek op Salamanca, ... Maar dit lijkt echt wel op Noorwegen, zuiver, groen en blauw, zeer mooi helder water, ... De onderste helft van het water is zoutwater, en de bovenste zoetwater. Af en toe is er hier een aardbeving, de laatste een paar weken geleden.
We komen ook een paar keer dolfijnen tegen en wat zeehondjes (die had ik hier nog niet gezien). Al bij al verschrikkelijk mooi, begrijp wel dat het in de zon anders moet zijn, maar dit is veel echter.

In Te Annau ga ik 's avonds in de plaatselijke moderne cinematheek naar een korte documentaire over Fiordland, net uit met mooie Maorimuziek (de Maori's heb ik nog niet gezien trouwens), en ik zie nu vanuit de lucht wat ik 's middags vanop de vaste grond en het water heb gezien. Echt wel knap. Ik zit naast een paar locals, en die vinden het ook prachtig ...

Ook in de supermarkt geweest om wat fruit te kopen : kiwi's, hele bleke perern en eindelijk weer eens een paar sinaasappels, die heb ik echt gemist (in Zuid-Amerika zagen die er niet lekker uit). Bananen laat ik links liggen - die kan ik nu even niet meer zien !

From the east to the west

In een dag tijd van de oostkust naar de westkust - met alle mogelijk weertypes en vervoersmiddelen ...

Zondagochtend alweer in alle vroegte nar het treinstation (buiten het centrum) vertrokken en een van de grootste treinreizen ter wereld gemaakt : de TranzAlpine's oversteek van de Southern Alps tussen Christchurch en Greymouth. In barre (weers)omstandigheden was dit de enige manier om van oost naar west te gaan. Het is eigenlijk een oude weg van de Maori's (= oude bevolkinggroep van NZ).

Eerst door het vlakke landschap van Canterbury ('provincie' waar Christchurch ligt) naar de voet van de Alpen. Daar een paar viaducten om de 'gorges' te overbruggen (mensen met hoogevrees blijven best gewoon op hun plaats zitten - vanuit de scenic wagon was het inderdaad wel wat hoog) en heel wat tunnels. Na een rivierenvallei (in het hoge noorden, leek het wel) : het Alpendorpje 'Arthur's Pass' waar het zeer koud was en dan een tunnel van 8.5 km. Daarna nog wat valleien en meren, en tenslotte Greymouth (4.5 uur totaal).

Daar dan de bus naar Franz Josef Glacier, die ik dan inderdaad nog 's avonds kan zien : compleet met sneeuw, in de stromende regen (maar het busje heeft paraplu's, weet dat we hier niet ieder jaar komen). Gelukkig heb ik geen helikoptervlucht geboekt, want dat wordt allemaal gecanceld door de vele wolken - idem dito voor de volgende ochtend. Wel een leuk dorpje, doet Noors aan en er lopen eigenlijk hoofdzakelijk toeristen rond.

Maandagochtend, dus de volgende dag, weer verder met een Attomic Shuttle (kleinere bus) die me in 3 uur naar Haast brengt (genoemd naar de Oostenrijker die de Haast Pass uitgestippeld heeft, zo'n 150 jaar geleden). Wel leuk aan die bussen is dat ze af en toe bij bezienswaardigheden (look-outs natuurlijk, want verder is er hier niet veel - NZ bestaat pas 150 jaar en is een van de jongste landen van Oceanië - en doordat immigratie niet werd aangemoedigd zoals in Australië (meer dan 20 miljoen) zijn er ook maar 4 miljoen inwoners, op twee eilanden even groot als Groot Brittannie) blijven staan - geeft toch wat fotogelegenheid. Ben benieuwd - landschappen fotograferen is moeilijker dan mensen en zo, vind ik. En zeker vanuit de scenic wagon bijvoorbeeld ...

Haast lijkt wat op de polders/gebied in de Povlakte ... alleen regent het dat het giet - de eerste keer dat ik totaal doorweekt in het motel kom waar Roger al wacht. Onderweg een spontane lift van de plaatselijke politieman (de enige) gehad - alweer een nieuw vervoersmiddel. Veel gebeurt er volgens hem niet - soms wat ongelukken door onvoorzichtige toeristen die rechts ipv links rijden.

De avond valt wat in het water : nogal somber motel - niet veel te doen - wel lekker avondmaal in de local bar waar dan ook alle locals lijken binnen te stromen, samen met een handvol toeristen.

Trans Coast Scenic

Vandaag vroeg uit de veren (maar wat heet vroeg- mijn bioritme is volledig verdwenen) naar het station van Christchurch. Daar met toch al met wat anderen de trein opgestapt.

En het was de moeite : een fantastische reis (dieseltrein - stonk wel wat) !! Net alsof ik in een fotoboek zat te bladeren : telkens veranderde het landschap zeer snel, ook al was de afstand niet zo verschrikkelijk groot. Inderdaad veel schapen, en tussendoor uitleg van een conducteur ('train manager') - er was zelfs een speciale open scenic wagon. Op de bergen lag er sneeuw, was 's nachts gevallen - is zeer ongewoon voor de tijd van het jaar.

Ook een lange babbel met een wat oudere Nieuw-Zeelander, Garry Tee : die had in de tijd van de aanleg van de spoorweg op verschillende plekken langs de spoorweg gewoond, om het jaar een ander stuk (al naargelang de vorderingen van o.a. zijn vader die de spoorweg aanlegde). Ze woonden in een soort van kampen die 'Poor kids' pardises' werden genoemd : de kinderen hebben daar in de crisisjaren de tijd van hun leven gehad. Zijn zus had meegewerkt aan een boek daarover, en hij maakte, denk ik, een soort van jeugdsentimentreis. Kreeg een kopie van een hoofdstuk. Had ook en mooi atlas bij zich (daardoor kwam het dat we aan de praat raakten - ik vroeg of ik even mocht kijken).

Voor de whale watching in Kaikoura snel een pil tegen zeeziekte gekocht, en jawel, ik ben niet echt ziek geweest (mijn buurvrouw wel) maar voelde me wel echt belabberd. Mijn foto-energie was op tegen de tijd dat we ruim 3 uur op open zee vertoefden in een hypermoderne boot, met een radar die de walvissen opspoorde. Wel enorme walvissen gezien, met op het einde tientallen dolfijnen die rond de boot sprongen, met hopen meeuwen erboven.

Eindelijk dus walvissen in het echt gezien : enorme beesten, spuiten iedere keer als ze onder water gaan - niet even spannend als jumping crocodiles, maar toch ... In Kaikoura is de laatste walvis in 1964 gevangen.

Weer met vaste voet aan wal bijgekomen bij een kop thee, en daarna het dorp verkend en een lange kustwandeling gemaakt en het museumpje bezocht (en cadeautjes voor nichtjes en neefjes gekocht).

Het weer was tegen een uur of vijf omgeslagen, treinreis was een stuk bewolkter en in Christchurch was het nog maar 14 graden ... ik heb dus (weer) zeer veel geluk gehad !

Geen donderdag deze week

In de late namiddag in Christchurch (NZ - zuidereiland) aangekomen : stevig herfstweer lijkt het hier ... Een van die typische dingen trouwens : op iedere dag van het jaar kun je hier de Europese 4 jaargetijden hebben. De buschauffeur zei dat het gisteren 25 graden was en zat vanmiddag dapper te wezen in zijn short ...

Ik ben elk tijdsgevoel zo onderhand kwijt : het is hier nu 20.00 u vrijdagavond. Ik ben woensdagavond rond 22.00 u van Paaseiland vertrokken en op woensdagavond om 22.30 u op Tahiti aangekomen.
Een nachtje met anderen op het vliegveld doorgebracht, want mijn vliegtuig naar Auckland vertrok op donderdagochtend om 8.20 u : om 5.00 u ingecheckt (het is daar dan al licht en iedereen is in volle actie) en op tijd vertrokken. Onderweg filmpje gezien en mijn roman 'Paaseiland' van Vanderbessen uitgelezen (zeer goed) en aan de ontdekkingen van Thor Heyerdahl begonnen. Tahiti was tropisch warm, om 23.30 u nog 27 graden en het is zeer duur (niet voor de mensen die er wonen en werken - ze betalen haast geen belastingen en hun salrissen liggen zeer hoog - van een Française naast mij gehoord. Op Paaseiland was ik ook al een wat snobachtige Zwitser tegegekomen die daar werkte ('verdiende nog beter dan in Zwitserland')).

Op vrijdag om 12.30 u in Auckland aangekomen, en dan even een zeer stressy situatie : blijkbaar kwamen alle vliegtuigen tegelijkertijd aan, dus ik liep al met spijt alle internetplaatsen en boekhandels voorbij ... maar goed ook, want bij de douane was het aanschuiven (NZ is net als Australië zeer streng voor immigratie + het invoeren van levensmiddelen (bederfbare waren) - in het vliegtuig krijg je daar een filmpje over en het vliegtuig wordt eerst geinspecteerd - in Australië kwamen ze destijds zelfs met een spuitbus langs ...) en ik moest dan toch ook mijn bagage weer gaan halen (itt tot wat Tahiti had gezegd) die dan weer door de douane moest. Kortom, net 15 minuten voor vertrek vliegtuig bij de gate, met bagage en al naar de domestic terminal, maar ik wilde kostte wat kost mijn vliegtuig halen - een echtpaar was in hetzelfde geval, en ik heb ze niet op mijn vlucht gezien.

Ondertussen al even Christchurch verkend, wat inkopen gedaan. Alles voor mijn scenic train travel van morgen en zondag is OK - nu maar hopen dat de walvissen tevoorschijn komen ...

Isla de Pascua (2)

wordt vervolgd

Isla de Pasqua

Jawel, ik ben hier dus echt : op Paaseiland !! Mijn tweede volle dag is bijna voorbij.

Totaal anders dan verwacht (voor zover ik tijd had om van tevoren erover na te denken). Heel groen, zeer heuvelachtig (ben getraind in Cuzco), smoezelig, vriendelijke maar gek gevormde mensen (dik op een niet-gelijke manier - komt, denk ik door de weinig gevarieerde voeding), vrij duur (dit is maar het begin van het verslag, want het kost me enorm veel pesos en het internet is - pas een week volgens de eigenaar hier - zeer langzaam), en veel veel meer !!

Gek gevoel onderweg in het vliegtuig : de hele tijd over zee gevlogen, en hoe dichterbij we kwamen, hoe donkerder (natuurlijk) en bewolkter het werd. Bij aankomst totaal geen controle en met iemand uit Engeland naar de jeugdherberg gegaan. Was niet van plan om daar te blijven, maar aangezien de rest hier nogal duur is, en ik er enkel maar slaap, heb ik verder geen tijd gestopt in het zoeken naar iets anders.
's Ochtens een heerlijk ontbijtje met vanochtend zelfs een pannekoek, en iedere ochtend vers mangosap.

Er is hier 1 hoofdstraat met een paar supermarktjes en wat toeristenwinkeltjes, en that's it ! En veel toeristen en 5000 eilandbewoners die wonder boven wonder gedag zeggen. Aan de kust ligt er hier een groot schip : dat is de bevoorrading (cargo - grote dingen en langhoudbare levensmiddelen) die om de twee maanden komt. Kan niet aanmeren, er gaat een aparte boot naartoe om de ladingen te halen.

Gisteren trouwens Noren ontmoet die al 1.5 jaar met een zeilschip onderweg waren. Plan was 2 jaar maar ze waren hun mast verloren, en besloten hier te stoppen (ik denk tot vreugde van hun tienjarige dochter). Zij zater hier al een maand vast ...

Santiago de Chile

Vrijdagochtendvroeg uit Lima vertrokken : om 5.30 u met Max, de chauffer van Jean-Paul. Is 2x getrouwd en heeft 5 kinderen. We babbelen wat, hij kan wat Engels en ik wat Spaans (toch af en toe jammer dat ik het niet beter kan)en hij geeft mij 2 hartelijke zoenen ter afscheid.
Op het vliegveld heb ik geluk : terwijl ik wat bij de gate loop te slenteren, vragen ze me of ik niet eerder wil vertreken, met het vliegtuig uit NY dat enkel een tussenlanding maakt. Ik zeg natuurlijk geen nee, maar sta erop te zien dat mijn bagage dan ook in het vroegere vlieguig zit. Raar maar waar : als ik uit de bus kom (ik heb al kms gereden op vliegvelden), zie ik inderdaad de zak met mijn rugzak al liggen ...

In het vliegtuig komt er niet veel van in huis om veel voor te bereiden : ik zit naast Luis Bahamondes, een Chileense zakenman die goed Engels spreekt. Hij praat me de oren van het hoofd. Iemand die al veel gereisd heeft voor zijn werk, ook al in België (Antwerpen en Brugge)en die duidelijk hard werkt, maar ook geniet van het leven. Ook hij heeft een vroegere vlucht.

Jeugdherberg in Santiago ziet er ged uit : kamer alleen, met badkamertje en zelfs tv (met BBC World Service, CNN en Canal 5). Veel lijkt er neit gebeurd te zijn sinds mijn vertrek uit Europa.

Santiago is een zeer grote stad (6 miljoen inwoners) die ontzettend vervuild is (ik denk een stuk meer dan Lima). Wel is het verschil met bv Lima heel duidelijk (Luis heeft ook uitgelegd dat de andere Zuid-Amerikaanse landen niet bepaald dol zijn op Chile - er is nogal wat oorlog gevoerd en Chile heeft vaak gewonnen) : weinig getoeter, iedereen rijdt ongeveer op zijn eigen rijvak, veel reclame, geen sloppenwijken in de buurt van het vliegveld (maar wschl wel ergens anders), ... Toch spreken wze ookhier weinig of geen Engels (zelfs niet in dejeugdherberg) maar vor zo´n grote stad is iederen zeer vriendelijk !

De loketbeambte in het postkantoor heeft mijn vlucht (nog eens - je kunt het niet vaak genoeg doen volgens LP) naar Paaseiland bevestigd, zomaar omdat ik het vroeg ... Buschauffeurs vergeten je niet te zeggen wanneer je eraf moet, ... het is al een paar keer gebeurd dat mensen me iets vragen : het uur bijvoorbeeld, en ook op de bus wat ik voor mijn kaartje had betaald ...

Om de stank te ontvluchten, ben ik de tweede dag naar Valparaiso gegaan : slechte keuze, want daar stinkt het ook (a la Kennedytunnel als het file is, en je daar zelf tussen de auto´s zou lopen). Heb wel een stukje strand gevonden. Idem dito voor Viña del Mar, waarna ik dan weer naar Santiago ben teruggegan en een tochtje met een treintje omhoog heb gemaakt om van het uitzicht te genieten ... Ja, ern hele grote stad als je zo uit de hoogte kijkt. Onderweg een Nieuw-Zeelander ontmoet, de eerste dag hier ook al - handig voor tips.

In de stad zelf heb ik een zeer leuke buurt ontdekt met veel kleine boekhandeltjs, gallerijen, koffiebars en terrasjes (niet zo frequent in ZA). Wel niet veel gegeten, enkelveel gedronken omdat ik de eerste dag, blij als ik was iets mer Europese dingen te zien, een completo heb gegeten (hotdog met zuurkool en sausjes met gekke kleuren). Ik ben niet ziek geweest, maar heb wel gevoeld dat het niet hetzelfde als een pak frieten was ...

The day after

Vandaag alweer vroeg uit de veren : de jongen van de receptie van mijn hostel roept om 4.35 u al 'Buenos dias seniorita' (ik had gevraagd om mij om 4.45 u te wekken). Om 5.00 u ontbijt aan hetzelfde spoor (hostal ligt op het perron) en dan de trein om 5.45 u naar Ollantaytambo (ik kan dit woord haast niet typen, laat staan uitspreken tot grote lol van de Peruanen onderweg). In de trein met twee geëngageerde Amerikanen aan de praat die zich veel zorgen over Bush maken - vergeet te vragen of ze eigenlijk wel hebben gestemd. In Ollantaytambo (copy-paste) the Fortress Temple bezocht waar ik voor een groepje Peruaanse toeristen een grotere attractie dan de Inkasite zelf was : 6 x op de foto met steeds andere mensen (die geñiddeld zo´n 40 cm kleiner zijn). Site zelf een enorm bouwwerk met alweer een zonnetempel, waar de zon op 21 juni precies op de goede plek schijnt. De plek waar de Inkakoning Manco Inca zich verdedigde tegen de Spanjaarden, voor hen de eerste openlijke aanval op de Inkas. Een flinke klim. Daarna een colectivo genomen naar Urubamba: een dorpje waareht toevallig net markt is. Fijn om daar eens als enige toerist rond te lopen. Je krijgt een goed beeld van wat er allemaal te koop (en vooral niet te koop) is ... het is de grootste markt uit de omgeving, zo hoor ik later, en de meesten gaan er tweemaal per week naartoe. Ik neem opnieuw een colectivo naar Chinchero, en met mij 4 Peruaanse vrouwen uit kleine dorpjes. Ze hebben blijkbaar nog niet vaak ene buitenlander gezien : een gesprekje aanknopen lukt niet erg. Hoezelde rit maar 30 minuten is, valt de helft in slaap. De chauffeur heet Carlos, rijdt voorzichtig en praat en vraagt honderduit ! Ondertussen is het beginnen regenen : ik spreek met Carlos af dat hij mij naar Cuzco brengt (ruïnes in de regen is niks en in Cusco valt er nog veel te zien) en een van de vrouwen wil dan ook wel tot een bepaald dorpje meerijden. Ze is 56 en heeft 6 kinderen. We rijden dus een heel stuk van de weg af door de velden -zo zie ik dat ook eens. Carlos verdient 40 soles per dag. Aan mij die dag 15. Tijdens een hapje eten in Cusco vraagt de regionale tv of ze mij mogen filmen - ik zeg natuurlijk ja, mag later het filmpje bekijken : het gaat`over `Chez Maggy´, de pizzeria waar ik eet. Wordt zaterdag en zondag uitgezonden op Canal Austral Cuzco in ´Hits magazine´.