Nog meer Japanners

Na een prima nacht tussen zachte lakens (in een vliegtuig slapen lukt mij nog steeds niet goed) besluit ik op maandagochtend toch zoals gepland naar Kyoto te gaan. Het is wat gek om maar 1 dag in Tokyo te blijven, maar ik beschouw mijn Japanese stay als een eerste kennismaking (het is trouwens mijn eerste Aziëbezoek), zodat ik, als ik hier ooit terugkom (you never know, hoewel Japaners nu niet meteen mijn geestesverwanten zijn), goed weet wat ik nog allemaal wil doen/zien. Dank zij mijn medewerking aan het (Deus ex Machina) nummer over Japanse literatuur weet ik dat Japan meer is dan theeceremonies en kimono's. En dat wil ik deze keer dan ook zien.
Maar eerst vertrek ik voor het ontbijt richting Tsukiji Ishiba : een hele grote en fotogenieke visveiling- je moet blij zijn dat het meeste wat daar ligt, niet meer spartelt, want het zijn nogal geen afmetingen ... Alle mensen hebben het zeer druk, ik loop ze soms wat voor de voeten maar moet zelf ook uitkijken : ze rijden op snel tempo met karretjes rond (in Japan rijdt men links). Nog maar weer eens ben ik de enige westerling ...
80 procent van de tonijn die wordt verkocht (soms voor duizelingwekkende bedragen), wordt rauw gegeten. Dagelijks wordt er minimum zo'n 25.000 ton vis verkocht !
Ik ga ook nog even langs het Sonygebouw, maar dat is nog dicht (een mekka voor elektronica-addicts).
Ik neem de Y-trein naar Tokyo en begin daar aan de eerste treinreis : met de Shinkansen naar Kyoto. En weer doen mensen maar drie dingen : slapen, lezen en bezig zijn met hun gsm. In de trein gaat alles zeer georganiseerd : na iedere stop komt de conducteur met 'boy' in onze wagon, blijft in de 'deuropening' staan, groet eerst en dat doet het koffiemeisje (dat iedere keer met zo'n wagentje langskomt) ook steeds, met een lichte buiging, ook al kijkt niemand. Landschap is niet bijzonder : Fuji-san is niet te zien, het is onhelder (smog ?) en we komen langs grote dorpen of kleine steden en industriegebieden. Volgens mijn buurman is het vooral in Hiroshima koud (ligt in een vallei - dat woord zoekt hij op zijn vertaalcomputer op) - de logica ontgaat mij, maar ik vraag niet verder. Iemand die voor langere tijd in Japan verblijft, moet toch wel een minimum aan Japans kennen, denk ik - zelfs het woord 'station' begrijpen veel mensen niet - het is natuurlijk een kleine moeite om dat even in 'Japans op reis' op te zoeken, moet je maar denken ...

Het station in Kyoto is geweldig : in 1997 ontworpen door een Japanse hoogleraar die het als een houten Japans huis heeft opgevat zodat het in de winter relatief koud en nat is (veel open kieren) en in de zomer warm. Het is trouwens overal warm in Japan :verwarming staat overal zeer hoog (zit vaak in een t-shirt). Buiten is het niet echt koud : zo'n 15 graden schat ik (in een ander land kun je nog eens snel in een krant naar het weer kijken ...).
In het basement van een warenhuis dat er ook is, kun je allerlei hapjes proeven - een ware culinaire tocht en meteen een soort van vieruurtje. De meest gekke dingen kun je kopen, en het is maar goed dat je het eerst kunt proeven. Wat je eet, is zeer kleurrijk (veel pastelkleuren) en wordt, denk ik, van allemaal natuurlijke producten gemaakt, gezien de houdbaarheid. De meeste dingen (zowel zoet als zout) zijn maar tot begin januari goed, dus ik laat het maar staan ...
Als je iets koopt (ik heb bijvoorbeeld het boek 'De voorlezer' van Bernard Schlink in het Japans gekocht - pocket, zeer goedkoop tot mijn grote verrassing, want voor de rest vliegen de yens mijn zak uit), vragen ze welke verpakking je wilt en dan wordt het origineel (niet rechtoe rechtaan) ingepakt. Bij restaurants staan de gerechten vaak gepresenteerd : alles zag er zeervers uit, totdat ik doorhad dat het fake was - in Tokyo is er zelfs een winkel die al dat eten in kunststof verkoopt.

Ik slaap in Tour Club, een zeer goed hostel met toch wel wat Japanse tradities (bv inrichting leefruimte). De meeste mensen hier (van jong naar oud) reizen voor langere tijd in Japan rond. Maar het blijft opvallend : ik zie zeer weinig toeristen om me heen, en ben meestal de enige westerling als ik iets eet of in de trein zit.