Allemaal Japanners

Ja, hier ben ik dan ... echt helemaal in Japan en vrijwel overal de enige westerling . En zo voel je je hier wel, vooral door de moeilijke communicatie ... maar eerlijk is eerlijk : Japanners blijven in alle situaties glimlachen, ook al begrijpen ze totaal niet waarover je het hebt !!

Het vliegtuig landt precies op tijd, om 6.00 u, en na alle controles kan ik zelfs al mijn formulier voor de Japan Rail Pass inruilen en hup, de trein opspringen naar Tokyo-stad. Het vliegveld ligt zo'n 80 km buiten Tokyo. Het is moeilijk te zeggen wat Tokyo-stad is : Tokyo bestaat eerder uit verschillende grote wijken, elk met een geheel eigen karakter.

Mijn hotel ligt in Shibuya en blijkt een zeer goede keuze te zijn (dank zij Luk VH). Ik mag wel nog niet inchecken en laat op hoop van zegen mijn bagage achter en trek richting Yoyogipark. Onderweg zon (beter weer dan in NZ) en verbazingwekkend weinig mensen op straat. In park wat sportactiviteiten en daklozen - alles keurig verzorgd met om de haverklap openbare toiletten en plattegronden.

Vlakbij het park ligt Harajuku, weer een andere wijk die eveneens een jong publiek aantrekt, westerse winkels en koffieshops (echte, bedoel ik) alom, en achter de grote boulevards kleine straatjes met eethuisjes (restaurantjes klinkt wat gek, je staat meestal zo weer buiten) . Ik ga als eerste zondagklant ergens binnen, moet eerst even wachten totdat de baas en het keukenpersoneel een soort van begroetingsceremonie afgehandeld hebben en doe er dan twee keer langer dan klant 2 over om een rijstmaaltijd naar binnen te werken (want dat is het met stokjes).

Ondertussen is echt iedereen wakker geworden : bij het station van Harajuku is het inmiddels een heel schouwspel van jongeren die zich optutten of al opgetut zijn, en in punk-, sixties-, seventies- en noem-maar-op-kleren wat rondhangen. Het zijn er geen 10, nee, zeker 100, en ze poseren maar al te graag voor foto's. Dit zijn jongeren, vooral meisjes, die daar ieder weekend samenkomen en hun expressie na en schoolweek de vrije gang laten gaan. 's Avonds gaan ze weer gewoon naar huis. Vroeger had je blijkbaar jaren-50-dansers in het park, maar dat mag volgens LP niet meer (hoewel ik ze nog wel zie performen).
Dat alles is vlakbij het bekendste Shinto-schrijn van de stad : Meiji-Jingu, gemaakt ter ere van de laatste keizer van een bepaalde periode. De keizer was een dichter, de tuin is zelfs ter ere van de keizerin. Bij de tempel worden er met Japanse precisie foto's van een pas getrouwd stel genomen - ik profiteer daarvan en fotografeer zelfs hun wagen met 1/4 open dak zodat het kapsel met stokjes het dak niet beschadigt.
Ik neem vanaf Harajuku de JR Yamanotelijn richting station Tokio om een glimp van het keizerlijk paleis op te vangen en wandel nog even door het zaken- en sjieke-winkelsdistrict (alles is open) van Ginza. Ernst & Young zie ik nergens, net zoals er in de verste verten ook al geen internetcafe te bekennen is (en te bedenken dat er op Paaseiland vier waren;;))

Na mijn echte incheck en een bad in een klein bad (iedere keer als ik naar het toilet ga, schrik ik me rot van een waterstroom die automatisch begint als ik op de bril ga zitten) in een soort van kajuitbadkamer ga ik nog een keer naar buiten - het is inmiddels een uur of zes.
Ik heb wel geen fut meer voor een lange wandeling en eet - ter ere van mijn (Kalmthoutse)nichtjes - in een Japanse MacDonalds in de buurt : helaas hetzelfde als bij ons, enkel veel goedkoper en als dessert pancakes. Neem een foto van mijn buren ... En geloof het of niet, maar op het toilet kun je een muziekje instellen ... En trouwens vergeten te melden : in het eethuisje 's middags was de bril verwarmd ... op koude dagen een waar onverwacht genot ...