From the east to the west

In een dag tijd van de oostkust naar de westkust - met alle mogelijk weertypes en vervoersmiddelen ...

Zondagochtend alweer in alle vroegte nar het treinstation (buiten het centrum) vertrokken en een van de grootste treinreizen ter wereld gemaakt : de TranzAlpine's oversteek van de Southern Alps tussen Christchurch en Greymouth. In barre (weers)omstandigheden was dit de enige manier om van oost naar west te gaan. Het is eigenlijk een oude weg van de Maori's (= oude bevolkinggroep van NZ).

Eerst door het vlakke landschap van Canterbury ('provincie' waar Christchurch ligt) naar de voet van de Alpen. Daar een paar viaducten om de 'gorges' te overbruggen (mensen met hoogevrees blijven best gewoon op hun plaats zitten - vanuit de scenic wagon was het inderdaad wel wat hoog) en heel wat tunnels. Na een rivierenvallei (in het hoge noorden, leek het wel) : het Alpendorpje 'Arthur's Pass' waar het zeer koud was en dan een tunnel van 8.5 km. Daarna nog wat valleien en meren, en tenslotte Greymouth (4.5 uur totaal).

Daar dan de bus naar Franz Josef Glacier, die ik dan inderdaad nog 's avonds kan zien : compleet met sneeuw, in de stromende regen (maar het busje heeft paraplu's, weet dat we hier niet ieder jaar komen). Gelukkig heb ik geen helikoptervlucht geboekt, want dat wordt allemaal gecanceld door de vele wolken - idem dito voor de volgende ochtend. Wel een leuk dorpje, doet Noors aan en er lopen eigenlijk hoofdzakelijk toeristen rond.

Maandagochtend, dus de volgende dag, weer verder met een Attomic Shuttle (kleinere bus) die me in 3 uur naar Haast brengt (genoemd naar de Oostenrijker die de Haast Pass uitgestippeld heeft, zo'n 150 jaar geleden). Wel leuk aan die bussen is dat ze af en toe bij bezienswaardigheden (look-outs natuurlijk, want verder is er hier niet veel - NZ bestaat pas 150 jaar en is een van de jongste landen van Oceanië - en doordat immigratie niet werd aangemoedigd zoals in Australië (meer dan 20 miljoen) zijn er ook maar 4 miljoen inwoners, op twee eilanden even groot als Groot Brittannie) blijven staan - geeft toch wat fotogelegenheid. Ben benieuwd - landschappen fotograferen is moeilijker dan mensen en zo, vind ik. En zeker vanuit de scenic wagon bijvoorbeeld ...

Haast lijkt wat op de polders/gebied in de Povlakte ... alleen regent het dat het giet - de eerste keer dat ik totaal doorweekt in het motel kom waar Roger al wacht. Onderweg een spontane lift van de plaatselijke politieman (de enige) gehad - alweer een nieuw vervoersmiddel. Veel gebeurt er volgens hem niet - soms wat ongelukken door onvoorzichtige toeristen die rechts ipv links rijden.

De avond valt wat in het water : nogal somber motel - niet veel te doen - wel lekker avondmaal in de local bar waar dan ook alle locals lijken binnen te stromen, samen met een handvol toeristen.