Zondag in (toeristisch) Peru

Blijkbaar is zondag hier voor bijna iedereen een gewone werkdag - al vroeg lopen er mensen op straat, en ik ben de eerste om ergens te ontbijten (mate de coca, verse broodjes, jam en een groot glas vers vruchtensap - en dat voor 5 soles (ongeveer 50 BEF)). De taxi's toeren ook al rond het grote plein en toeteren er op los - dat is iedere keer als ze een toerist zien die niet echt met gezwinde pas ergens naartoe loopt.

Nee, ik ga met de bus naar Pisac : een dorpje in de Sacred Valley, heeft ook een Incaruïne maar is vooral bekend voor de markt.
Een busrit van een uur waar ik (met 3 anderen) zowat de enige toerist ben. Bus zit gevaarlijk vol en ik vind nog snel een plekje achter de chauffeur, eigenlijk op iets waar iets onder zit wat tijdens de reis geleidelijk warm wordt - mijn fleece helpt nog een beetje. Er staat een jongen vooraan die de weg uitlegt, en als ik vraag of dat wel normaal is, zegt hij dat het de eerste rit van de chauffer is. Fingers crossed dus, en dat is nodig - gelukkig heb ik pas teggen het einde van de reis door dat de chauffeur iedere keer voor een moeilijke bocht (Valley tenslotte) een slordig kruisteken maakt, dacht eerst dat hij enorm transpireerde ...
Pisac is een klein kleurrijk dorpje waar ik vanop een balkon koffie dronk (en vergat een foto te maken), een babbel met Nederlanders had en verder wat leuke dingen voor een spotprijs (je zou er eigenlijk voor in de grond moeten zakken) kocht. Goed dat dit pas het beginpunt van mijn reis is ...
Kinderen worden hier overal voor gebruikt, zelfs om de aandacht te trekken. Bij een jongetje heb ik wat leuke dingen gekocht. 'Wij toeristen' moeten toch wel geweldig veraf zijn voor de mensen hier - volgens mij kunnen er heel veel niet schrijven en heeft lang niet iedereen die verkoopt een idee van de prijzen buiten Zuid-Amerika. Maar aan de andere kant : we brengen geld in het laatje, en dat heeft iedereen hier zeer duidelijk nodig. Soms is het feit dat je zo vaak aangesproken wordt vermoeiend en vervelend, maar ik denk dan maar dat het soms hun enige manier is om (door te verkopen) aan geld te komen.
Naar de bekende ruine ben ik niet geweest : ben toch wel heel snel buiten adem en kan bijvoorbeeld geen 5 slokken na elkaar uit een fles drinken ... Iets minder energiek als anders, maar nog altijd actief genoeg, dat wel.

Op de terugweg met 2 inlanders en een echtpaar uit Lima de taxi teruggenomen ... chauffeur kende de weg op zijn duimpje en in een mum van tijd stonden we in weer in Cuzco.