Trans Coast Scenic

Vandaag vroeg uit de veren (maar wat heet vroeg- mijn bioritme is volledig verdwenen) naar het station van Christchurch. Daar met toch al met wat anderen de trein opgestapt.

En het was de moeite : een fantastische reis (dieseltrein - stonk wel wat) !! Net alsof ik in een fotoboek zat te bladeren : telkens veranderde het landschap zeer snel, ook al was de afstand niet zo verschrikkelijk groot. Inderdaad veel schapen, en tussendoor uitleg van een conducteur ('train manager') - er was zelfs een speciale open scenic wagon. Op de bergen lag er sneeuw, was 's nachts gevallen - is zeer ongewoon voor de tijd van het jaar.

Ook een lange babbel met een wat oudere Nieuw-Zeelander, Garry Tee : die had in de tijd van de aanleg van de spoorweg op verschillende plekken langs de spoorweg gewoond, om het jaar een ander stuk (al naargelang de vorderingen van o.a. zijn vader die de spoorweg aanlegde). Ze woonden in een soort van kampen die 'Poor kids' pardises' werden genoemd : de kinderen hebben daar in de crisisjaren de tijd van hun leven gehad. Zijn zus had meegewerkt aan een boek daarover, en hij maakte, denk ik, een soort van jeugdsentimentreis. Kreeg een kopie van een hoofdstuk. Had ook en mooi atlas bij zich (daardoor kwam het dat we aan de praat raakten - ik vroeg of ik even mocht kijken).

Voor de whale watching in Kaikoura snel een pil tegen zeeziekte gekocht, en jawel, ik ben niet echt ziek geweest (mijn buurvrouw wel) maar voelde me wel echt belabberd. Mijn foto-energie was op tegen de tijd dat we ruim 3 uur op open zee vertoefden in een hypermoderne boot, met een radar die de walvissen opspoorde. Wel enorme walvissen gezien, met op het einde tientallen dolfijnen die rond de boot sprongen, met hopen meeuwen erboven.

Eindelijk dus walvissen in het echt gezien : enorme beesten, spuiten iedere keer als ze onder water gaan - niet even spannend als jumping crocodiles, maar toch ... In Kaikoura is de laatste walvis in 1964 gevangen.

Weer met vaste voet aan wal bijgekomen bij een kop thee, en daarna het dorp verkend en een lange kustwandeling gemaakt en het museumpje bezocht (en cadeautjes voor nichtjes en neefjes gekocht).

Het weer was tegen een uur of vijf omgeslagen, treinreis was een stuk bewolkter en in Christchurch was het nog maar 14 graden ... ik heb dus (weer) zeer veel geluk gehad !