The four seasons

Vrijdag is de dag van de grote autotrack : 's morgens bezoek ik nog even de Southland Museum and Art Gallery en neem ik foto's van een een soort reptiel dat niet beweegt en meer dan 500 jaar kan worden : de tuatara (geen idee wat dat in het Ndl is), een soort van levende fossiel.

Voor de rest is is er inderdaad niet veel te doen in dit gat van 60.000 inwoners : de meest zuidelijke stad van NZ, recht tegenover Steward Island, met als motto 'The Friendly City' (in NZ lijkt iedere stad een motto te hebben : Christchurch is The Garden City bijvoorbeeld). Mick Jagger heeft Invercargill 'the arsehole of the universe' genoemd. Zo erg is het niet, ik vond het wel handig om mijn praktische dingen in orde te maken, maar je gaat hier inderdaad niet zomaar naartoe.

Ik ga 's morgens ook nog even in het advocatenkantoor van Roger kijken : er werken zo'n 20 mensen, zijn ex-vrouw (een van de drie partners daar) heeft het meteen over Ernst & Young en heeft het er niet zo op dat de groten zeggen wat de kleinen moeten doen, en zegt dat zij het wel goed hebben in Invercargill. Ja, dat denk ik ook, er is niet zoveel concurrentie, en in Christchurch bijvoorbeeld zou het heel wat moeilijker zijn. In Invercargill, ook al zegt Roger dat niet luidop, hebben ze wel niet echt een groeiend cliënteel - het blijft, heb ik de indruk, vrij stabiel.

's Middags rond 13.00 u vertrekken we dan uiteindelijk : we nemen de zgn highway (maar dat is maar over 30 km misschien (op 600 km) een autobaan naar Europese normen) en komen af en toe door townships (dorpen) of towns.

Tijdens de gesprekken in de auto (ik mag voorin zitten - nu is de vriendin van Roger ook wel heel klein, dus dat komt mooi uit) komen toch wel wat de frustraties en common opinions van NZs naar boven. Voor hen is Europa één, ik probeer toch wel duidelijk te maken dat er bijvoorbeeld tussen Polen (Kristine heeft Poolse ouders) en België of bv Nederland en Italië een groot cultureel verschil is, groter dan bv tusse NZ en Australië (voor zover ik dat kan beoordelen).
NZ is een relatief monoculturele samenleving (blank - Brits - ik heb zeer weinig maori's gezien - die wonen grotendeels op het noordereiland) ondanks de vele Aziaten die hier leven (en die veel commentaar op hun rijstijl krijgen - te langzaam volgens iedereen). In 2003 of 2004 waren er dan officieel 4 miljoen NZs, en hoogstwaarschijnlijk is dat dank zij de Aziaten (dus degenen die ik hier zie rondlopen, zijn niet enkel toeristen).

NZs zeggen zelf ook herhaaldelijk dat ze zo jong zijn, en lijken zich haast te verontschuldigen. Het is een feit dat ze echt wel heel ver overal vandaan zitten. Een boel dingen komen inderdaad laat naar hen (films en zo), maar met internet kun je m.i. toch een hoop verhelpen of dichterbij brengen. Maar bijvoorbeeld Roger heeft enkel internet op zijn werk, thuis niet (heeft wel een kast van een huis) en heeft ook geen kabel, wat maakt dat hij enkel een paar Nieuw-Zeelandse zenders heeft. Maar hij heeft daar blijbaar totaal geen behoefte aan, getuige bijvoorbeeld ook het feit dat hij altijd in motels slaapt, hoewel hij evengoed in een hotel in het centrum kan logeren als hij ergens een paar dagen met vakantie is.

We schieten goed op, ook al rijden we niet op een autobaaan. onderweg stoppen we een keer voor afternoon tea en tanken. En dan begint het noodweer, wat mij een paar mooie foto's oplevert en meteen ook in de kerststemming brengt : zeer veel hagel, wind en regen ... wit sneeuwlandschap en later een regenboog die aan beide kanten echt aan de horizon zichtbaar is ... dat belooft (ik neem een panoramafoto die, denk ik, gelukt is).

Het is leuk om in (het wel zeer koude) Christchurch terug te komen, een door en door Britse stad lijkt het wel, en ik trakteer de Nieuw-Zeelanders op een Japans etentje.