Invercargill

'Why the hell are you going to Invercargill ?' Dat is een vraag die me de laatste dagen herhaaldelijk is gesteld. En ja, de enige reden is dat Roger hier woont, en dat hij mij morgen met zijn vriendin helemaal naar Christchurch brengt (zo'n 600 km), waar ik dan zaterdag het vliegtuig neem naar Tokio (een reis met twee tussenstoppen - ik zie er wel wat tegenop, want mijn bioritme begint zich langzaam te settelen - kon vandaag tot 7.00 u slapen - en nu ga ik alweer 4 uur achteruit ...). Ook wel meteen een uitje voor hen, o.a. voor de kerstshopping - ook al zijn de mensen hier zeer relax, ze hebben toch nog nood aan vakantie.

Ik ben hier na een leuke busrit om een uur of elf aangekomen, en gebruik de namiddag voor wat praktische dingen (post, wassen, wat winkelen, ...) en ik laat nu ook alle foto's op een cd zetten, neem de tijd om ze eens goed te bekijken en stuur nog eens een kopie van alles op - schat dat ik er zo'n 1000 heb (heb wel niet gedeleet op de kaart zelf, maar ga dat nu wel doen). In de bus zat ik vooraan en ik heb de hele tijd met de buschauffeur en diens maat gebabbeld - was leuk.

We zijn op een afstand van zo'n 150 km maar een paar keer een dorp (ze noemen het hier een town) tegengekomen ... mij wel wat te kalm eigenlijk, maar voor de vakantie is het OK. De mensen hier hebben blijkbaar geen behoefte aan meer - de buschauffeur (een jaar of 43) was alleen al in Wellington (noordereiland) geweest, en verder nog nooit ergens anders in de wereld, en het is misschien een compliment voor de samenleving hier dat hij daar geen behoefte aan heeft. Hoewel, zijn maat was al in alle werelddelen geweest, dus dat gaat niet op.

De meeste mensen gaan hier hoogstens op het andere eiland (noorder of zuider dus) met vakantie, enkel een klein gedeelte gaat verder. Ze voelen wel dat hun economie niet zo goed draait als op andere plaatsen - hun grootste uitvoerlanden zijn Japan en Australië. Het immigratiebeleid was ook volgens hen, maar dat heb ik al eens geschreven, denk ik, veel te streng, zodat de bevolking niet is gegroeid. Het is hier ook iets minder luxueus dan in Australië, met weinig of geen Europese (hoogstens wat Britse, maar dan nog) invloed, jongeren gaan zeer graag naar Amerika (bv. de zoon van Roger werkt daar).

's Avonds heeft Roger twee lang geleden geimmigreerde Nederlanders uitgenodigd : allebei 75, en resp. in 1952 en 1957 naar NZ gekomen. Willem en Rinus (Hollandser kan het niet) spreken Engels met een Nederlands (en licht Noord-Brabants) accent : grappig om te horen - Rinus gebruikt soms een Ndl woord, maar heeft dat zelf niet door. Ze spreken wel nog enkel wat dialect, en hebben zo lang geen Nederlands gesproken, dat het hen niet lukt om spontaan in het Nederlands over te schakelen. Ze hebben het hier best naar hun zin en hebben totaal geen behoefte om terug te keren. Willem leest regelmatig het Eindhovens dagblad op het internet en een van zijn zonen woont in Amsterdam. Hij is daar een paar jaar terug nog geweest. Rinus is al 25 jaar niet meer van het eiland af geweest, en is trouwens ook nooit getrouwd geweest en Willem wel, maar is al 2x weduwenaar geworden. Leuke ontmoeting is dit ! De vriendin van Roger (een zeer overwhelming iemand die mij toch wel wat op de zenuwen werkt ...) heeft boodschappen in de Dutch shop gedaan en komt zowaar met bokkepootjes (voor de Belgen : soort van koekjes ;;)) en augurken (wist niet dat dat zo Ndl is) aanzetten. Al bij al een geslaagde avond. Wel vrij sober (zonder drank bijvoorbeeld, enkel thee, koffie en hapjes), wat bij mij het woord 'calvinistisch'' oproept, maar het is maar een indruk, hoor ... (dit voordat ik hopen 'lezersbrieven' krijg)