Ayutallah

Vandaag ga ik een dagje weg ut Bangkok, dat trouwens helemaal niet zo smoggerig is als verwacht. Het hotel ligt wel buiten het drukke centrum, maar nog steeds in de stad - Bangkok is ontzettend groot, vergeleken met de andere steden waar ik al geweest ben (en dat zijn er ondertussen heel wat).
Om halfnegen, terwijl ik rustig geniet van het ontbijtbuffet - men heeft zojuist een kleurrijk omeletje voor mij gemaakt - , zie ik een hotelmedewerker met een bordje met mijn naam - oeps, mijn chauffeur is er al ! Hij moet maar even moet wachten, de afspraak was pas om 9.00 u en mijn omelet is nog niet op ...

Eenmaal op weg (ik heb hem toch nog even meegenomen naar het reisbureau, maar Alain was er nog niet, zodat iemand anders hem heeft uitgelegd waar hij naartoe moet) blijkt het wel niet Prahit te zijn, de eerlijke vriend van Alain, maar een vriend van Prahit, dus we zien wel. Een ding is zeker, hij spreekt totaal geen Engels, dus de conversatie blijft alweer beperkt tot wat aahs en oohs, vooral als we binnen het kwartier drie keer langs een aanrijding komen. Ik maan hem een paar keer aan om wat langzamer te rijden - tijd zat (denk ik).

Blijkbaar is mijn chauffeur nog niet vaak in Ayutalla geweest - mijn Lonely Planet brengt soelaas, ik heb een lijstje van de tempels en ruïnes die belangrijk zijn (de Thaise naam staat er gelukkig naast, ik begin al die krullen ook mee op de straatborden te ontcijferen), en de chauffeur streept telkens door waar we al geweest zijn. Het zijn er heel wat, sommige uitermate fotogeniek, en overal massa's Thais die met volle overgave bidden, gaven doen, ... het is een speciale dag, er worden monnikenkleren naar de boeddha gegooid, ... Overal is het verschrikkelijk druk !

Een gouden tip voor toeristen : zorg in Thailand steeds dat je sandalen of schoenen draagt die makkelijk aan- en uitgaan ... ik heb de mijne vandaag wel 30 keer opnieuw aangedaan !

Ayutallah is de oude hoofdstad van Thailand, toch wel een verademing, zonder hoogbouw en aan een paar rivieren. Zeer mooie ruïnes met kapotte boeddha's - ook warm, vooral vanaf een uur of twaalf is het moeilijk foto's maken - de zon is haast overal. Overal ook stalletjes en kraampjes met eten - ik heb na mijn grote ontbijt niet veel honger, wat maar goed is, want het ziet er niet overal even smakelijk uit. In stilte verheug ik me op het nieuwjaarsbuffet die avond waar ik me voor heb ingeschreven.
Gelukkig staat de chauffeur er iedere keer als ik terugkom - Thais schijnen nogal eerlijk te zijn. Ik heb trouwens nog niet betaald. De eerste keren zeg ik steeds hoe lang ik wegblijf, maar ik merk dat hij dat niet snapt, zodat ik dat op den duur achterwege laat. Ik breng wel af en toe een flesje drinken voor hem mee, iets eten wil hij niet (meer, denk ik).

We gaan ook naar de zomerresidentie van de koning in Bang Pi. Dat ligt op de terugweg naar Bangkok. Kledingcontrole bij de ingang : ik heb een mouwloos hemdje aan, met een broek tot op de enkels. Mijn schouders moeten bedekt - ik heb enkel mijn t-shirt met lange mouwen bij me, dat ik steeds om mijn middel bint zodat mijn fototoestel goed vasthangt, en doe noodgedwongen dat aan (een heerlijk thermisch t-shirt, initieel bedoeld voor Peru, Japan en Finland !). Over mijn schouders hangen is niet genoeg.
Dus loop ik even later te puffen, maar omdat Thais nogal op netheid en regels gesteld zijn (de enige mensen in Chaing Mai die er soms in vieze kleren bijliepen, waren de toeristen !), hou ik alles maar aan, en denk ik dat het in Finland kouder zal zijn ... Je moet het hier niet met de overheid aan de stok krijgen ...
Op de koop toe moet ik over mijn broek nog eens, als ik de residentie van de koning binnenga, een grote sjaal als rok aan. Helemaal ingepakt ... soms wel wat te veel van het goede.
Eerlijk is eerlijk, die koningen in Thailand wisten van wanten, met hun vele vrouwen en toch wel mooie woningen, dus mijn moeite is de moeite waard. Dit domein is voor mij wat te toeristisch uitgebaat, wat te kunstmatig, maar wat er staat, is zeer mooi !

Terug bij de auto is de chauffeur in paniek, we zitten over het tijdschema - ik dacht dat we uiterlijk rond 17.00 u in Bangkok moeten terug zijn, maar dat is een uur te laat. We laten het Arts and Crafts center dan maar vallen, ik krijg Prahit aan de lijn die onverstaanbare dingen zegt, en later ook Alain, die zegt dat ik even 300 bath meer moet betalen, die zal hij mij wel terugbetalen. Aldus geschiedt. Afspraken zijn niet heel goed gemaakt. Alain wil die Prahit blijbaar te vriend houden, dus no problem voor mij. Wel een probleem is dat de chauffeur er een rotvaart achter zet : we rjden 140 km per uur over een smalle snelweg (die we nu opeens wel kunnen gebruiken - we zijn dus in een mum van tijd weer in Bangkok terug), zodat ik hem alweer aanmaan om langzamer te rijden - het zou dom zijn als er daardoor iets gebeurt.

In het hotel ga ik even bij het zwembad kijken : daar zitten inderdaad mensen, maar het water is heel koud. Op het zonnenteras (bij het zwembad is er geen zon) liggen ook een boel mensen na te bakken (vanaf vier uur wordt de zon hier heel zacht, rond 18.00 u is hij helemaal weg). Ik ga even internetten (vlakbij het hotel, waar een uur evenveel kost als 10 minuten in het hotel) en badderen, en om een uur of halfnegen ga ik naar het nieuwjaarsbuffet. Wel wat gek, zo alleen, op een gewone avond is dat anders. Ik neem mijn boek mee en zit rustig te lezen, terwijl ik allerlei dingen proef. Buffet is lekker, er is veel keuze. Ik probeer alles, van de oesters via de sushis naar de curry's en de desserts. Er is een prijsvraag, op de tafel liggen wat toeters en bellen, die bijna niemand gebruikt. Er zjn Thaise danseressen, die zich met heel wat gasten laten fotograferen.
Het boek lukt niet meer in 2004 : tijdens het dessert raak ik aan de praat met Colette en Joe uit Liverpool, en we blijven tot een uur of twee in de bar zitten waar Joe op gin tonics trakteert, totdat ik bijna omval (van moeheid) .
Middernacht gaat met uitroepen gepaard, ze komen ons zeggen wat we moeten roepen. Een deel van het publiek doet mee, maar niet iedereen is superuitbundig ... Het is wel eens leuk om te zien, maar normaal is het iets spannender en duurt het langer voordat het twaalf uur is, vind ik. Danzij Colette en Joe is het toch gezellig, maar zeker niet een van de vele hoogtepunten van mijn reis.