Mist en smog

De dag begint goed en slecht : goed omdat ik met een (welliswaar overtrokken) geweldig zicht op Kow Low wakker wordt en mensen in een parkje tegenover het hotel allerlei gekke stretchoefeningen zie doen - op kerstmorgen doen ze dat ook, merk ik de volgende dag. Slecht, omdat ik per ongeluk een deel van mijn Japanse foto's (nog wel die van Nara) + Hong Kong deleet ... Enkel jammer van de 'persoonlijke' foto's, de monumenten haal ik wel ergens anders vandaan, troost ik mezelf. En ik relativeer het zo goed mogelijk : ik ben al 4 weken onderweg (soms lijkt het 'pas'), en dit is het eerste vervelende ding dat gebeurt, had erger gekund ;;))
Het is trouwens gek : ik heb helemaal niet het gevoel dat ik al zo lang weg ben, maar begin nu wel af en toe al te denken aan de eerste dagen dat ik weer terug zal zijn ... een harde back-to-reality, vrees ik !

Ik koop na thee en bananencake in 'The Perfect Cup - Pacific Coffee Company' (je mag hier gratis op het internet, vandaar) een ticket met Thai Airways (de beste in Azie wordt gezegd). Ik kom op kerstdag rond halfzes in Bangkok aan, dus dan is het wel zo makkelijk om meteen verder te reizen, in plaats naar een hotel in Bangkok te gaan en de volgende dag verder te reizen. Ik stuurde tijdens het ontbijt al wat mails naar guesthouses in Chiang Mai en hoop snel antwoord te krijgen.
Ik ga ook naar een fotowinkel, om te checken of er echt niets recht te trekken is (nee dus) en laat de foto's die ik nu heb, ook maar op cd zetten voor de zekerheid. Hier rekenen ze dat aan per foto (!!!), en het duurt 45' ipv de 10' in Cuzco (ik zeg nu wel welke files erop moeten, anders kost het een kapitaal - ik heb alles tot Nieuw-Zeeland namelijk al op cd).
Thai Airlines bureau en fotowinkel vind ik met de hulp van het hotel - prima allemaal - medewerkers zijn zeer servicegericht !

En dan begint de tocht naar het eiland Lantau, waar er een bekend monikkenklooster is (boedhisten natuuurlijk) : na 2 bustochten kom ik daar aan (ik wou niet met de ferry - het water zag er nogal wild uit) : hoog op een berg, wat koud, overal muziek en veel toeristen.
Nog steeds wennen : in vergelijking met Zuid-Amerika zeer weinig westerse toeristen. Er lopen hier vrouwelijke (allemaal nogal jong) en mannelijke monikken rond - de vrouwelijke worden in het Engels nuns genoemd maar zijn ook kaalgeschoren. Misstaat de meesten niet, moet ik zeggen. Ik eet noedels van een eetkrampje (gok het er maar op - in Thailand moet ik er ook aan geloven) en op de terugweg begint een overtuigd boedhist (vrouw) met mij te praten - jammer dat haar Engels wat onverstaanbaaar is.

Op kerstavond is er op Hong Kong island vuurwerk (waar mijn hotel dus is) , dus ik ga met de ferry naar de overkant (Kow Low) om te kijken. Ongelooflijk wat een organisatie (zeer veel politie) en een mensenmassa : enkel dat is al de moeite waard. Op Kow Low is het wel heel mooi - modern, iets minder rommelig dan in Wai Chan, dus ik besluit alvast de volgende ochtend nog eens een kijkje te nemen. Op het water wordt het steeds drukker, er komen laserstralen vanop de gebouwen aan de overkant, wat Aziatische wows oproept ... grappig.
Heel veel mensen lopen hier met een kerstmuts op (ik zag vanochtend een jogger met zo'n ding), en kinderen zijn ook in het rood en wit gekleed. Het vuurwerk begint om 20.00 u, ik sta al om 19.30 u paraat (vind nog net een goed plekje op de tweede rij - goed dat de mensen hier niet zo lang zijn) en de wows worden om 20.00 u alleen maar luider ... het gaat heel systematisch, alles is goed getimed, op de daken van verschillende gebouwen staan blijkbaar hele installaties, en dat over een kilometer of 2-3, schat ik. Foto's lukken goed : als je digitaal fotografeert, duurt het altijd een seconde langer, dus ik fotografeer pro-actief ...
En dan denk ik slim te zijn - ik loop meteen richting ferry als het afgelopen is (na 20'), maar dat gaat niet zomaar en de ferry is trouwens dicht. Iedereen wordt een bepaalde richting opgestuurd, het is 100x erger dan in A'pen op oudejaarsavond of op drukke momenten in alle wereldsteden waar ik al ben geweest, maar het moet gezegd : het verloopt niet zo gediscliplineerd als in Japan, maar toch ... Geen mensen die flauwvallen, ook geen dronken mensen of zo (enkel toeristen die ik later op mijn eiland zie en die Hongkomgse meisjes proberen te versieren). In Peru bijvoorbeeld ook geen overmatig drankgebruik, mensen hebben daar denk ik geen geld voor, en degenen die er wel geld voor hebben, zitten in andere wijken dan ik.
Ik neem zoals vele anderen (er blijven nog meer mensen gewoon rondwandelen - veel winkels zijn open) de subway naar de overkant. Daar (een uur later) vind ik echter niet meteen iets om te eten, zodat ik mij maar tevreden stel met een Korean Flat Bread. De eetschade haal ik in Thailand wel in !