Met Shinkansen naar Hiroshima

Vandaag naar Hiroshima met de Shinkansen Rapid Express : een lage witte trein, doet me aan een lange walvis denken zoals hij het station komt binnengegleden. Op het perron weer hetzelfde ritueel : ieder perron heeft een perronmeester met rode vlag en fluit. Hij houdt het allemaal in de gaten en zorgt ervoor dat je geen 2 meter te ver naar links of rechts staat. Want eerlijk is eerlijk : de trein stopt telkens precies met een wagondeur voor de eerste persoon van de rij (hier sta je niet op een hoopje te wachten - de perronmeester kijkt wel uit) die eerst heel geduldig iedereen laat uitstappen - het verloopt allemaal harmonieus, een beter woord is er niet. Ik zie zelfs geen mensen rennen voor hun trein. De perronmeester heeft ook een microfoon en kondigt allerlei dingen aan, en maakt rechthoekige bewegingen waar niemand (behalve ik) op let als de trein er bijna aankomt. Discipline leidt tot harmonie in Japan.

Het landschap onderweg valt wat tegen : veel industrie en wat grote winkelketens (ik zie Carrefour), af en toe wat grotere dorpen en een stukje tunnels en ook zee. Opvallend is de laagbouw, zelfs in de grote steden - ik zit hier nu Kyoto en alles hier in de wijk is hoogstens drie of vier verdiepingen hoog. Mensen moeten wel heel klein wonen, als ik de afscherming tussen de terrassen bekijk en de oppervlakte van een gebouw.

Hiroshima is duidelijk een stuk kleiner dan Kyoto, en het vredespark is een verademing wat het groen betreft (mede door de zon die is doorbroken - het is nog altijd niet koud - het is wel vroeg donker 's avonds, rond 17.30, maar het is wel al om 7.00 u licht). Ik bekijk de A-Bombe Dome : een van de weinige gebouwen die na de atoombom is blijven rechtstaan en bezoek het Memorial voor de gesneuvelden (zeer audio-visueel voorgesteld, met de modernste middelen en mooi qua architectur) en het Peace Memoral Museum (jaren 70-achtig - heel groot, af en toe wordt er twee keer hetzelfde gezegd - op mijn audioguide - en voorgesteld). Toch heel indrukwekkend, af en toe word je er koud van - ik had hetzelfde gevoel in het Holocaust Museum in Washington DC. De manier van benadering is wel wat Oost-Europees - doet in ieder geval zo aan - alle erge dingen worden er bij de bezoekers als het ware ingepompt.

Ik eet in een goed eethuisje - kies allerlei schaaltjes uit en een deel daarvan wordt opgewarmd. Ik herken niet alles wat ik eet (heb mijn gids erbij genomen) : in één schaaltje lijken er wormen (lange pieren) te liggen, maar het kan ook gewoon dikke pasta zijn natuurlijk.

Daarna nog even een speurtocht naar een camerawinkel : voor mij een ware beproeving omdat mensen blijven lachen en lang nadenken, voordat ze alweer lachend zeggen dat ze het niet weten ... Maar hoera ... een juwelier weet het (ik dacht dat die vast wel een fototoestel moest hebben) en ik koop uiteindelijk een batterij (denk dat het dagelijkse opladen in Thailand misschien niet zal lukken, vooral omdat ik nog niets geboekt heb) en een CF-kaart.

In de trein naar Kyoto bekijk ik alle foto's op alle kaarten (blijkbaar is er nog geen enkele cd in Belgie aangekomen) en wis ik waar het kan. In totaal hou ik 1083 foto's over. Het is mijn 27ste dag (hou ik niet bij, maar heb ik zitten tellen op de trein) en dat maakt iets van een goede 40 foto's per dag. Ik heb tot nu toe 1 dag (de heenreis) in het vliegtuig gezeten, en verder nog eens 4 halve dagen gereisd ... valt dus mee. Ter vergelijking : 4 weken Australie leverden 23 filmpjes van 36 foto's op.