Naar Hong Kong

Het is vandaag een feestdag, daardoor zitten er wellicht iets meer mensen zo vroeg op de trein dan anders, want er zijn iers minder treinen. Ik ben klaarwakker en lees een heel stuk in "Lost Japan' een LP-uitgave over het leven in Japan en oude + nieuwe tradities. Heel goed en ondanks mijn 4 dagen Japan toch veel herkenbare dingen.

Osaka is een zeer modern vliegveld (zo ook de Airport Express natuurlijk, maar ik heb al genoeg over treinen gepraat - dat geldt ook voor foto's van treinen) met ook hier weer gratis internet - ik kijk dus even wat de krant voor Belgie de volgende dag zal brengen. Tijdens de vlucht met Cathay Pacific nog een keer eten met stokjes - een stuk minder lekker dan wat ik gewend ben, een Discovery-uitzending over een mogelijke brug die alle werelddelen verbindt (daarvoor moeten ze wel eerst heel wat technische problemen met ijs en zo oplossen) en verder ben ik lost in Japan. Alle vliegrituelen worden in Hong Kong Airport herhaald - ik begin het nu te kennen, maar het is leuk om iedere keer te zien dat het overal net ietsjes anders verloopt. Bijvoorbeeld hangt er hier een bord dat we moeten relaxen (voordat we bij de douane aankomen) en bij de douane liggen er lekkere cassisnoepjes. Bagage arriveert wondersnel en binnen de 20 minuten sta ik al op de bus te wachten.

Mijn hotel heeft zicht op Kowlow en ligt op het Hong Kong island. Indrukwekkend : de zon schijnt, maar krijgt geen kans om over de hoge gebouwen heen te schijnen (het is ook al vier uur als ik op stap ga, en ook al is het warm, het wordt hier snel donker en de zon gaat ook vroeg onder - het is tenslotte winter).
Ik loop gewoon te kijken : ook hier vervuiling, iets minder mensen met artsendoekjes over de mond, maar evenveel mensen en neon als in de Japanse steden die ik heb gezien. Wel geen fietsen (in Japan reden die op de stoep - extra uitdaging voor voetgangers).
Ook hangen hier vaak straatnaambordjes, wat het mij alweer makkelijker maakt om mijn doel van de avond te vinden : een informal lecture by Alvaro Ribeiro (prof aan Georgetown University Washington DC) on the history and the influence of the Booker Prize (voor de niet-ingewijden : de belangrijkste Britse prijs voor de beste roman van een bepaald jaar - Commonwealth mag meedoen - US niet ....). Toevallig in het vliegtuig in de 'South Chinese Newspaper' gelezen - leek me leuk. De lezing vindt plaats in een Engelse boekhandel Bloomsbury en is heel Brits - doet me denken aan 'Hong Kong' van Paul Theroux (heb het nog niet uit - ligt in A'pen) over de periode net voor 1997, toen HK deel van China werd (speciale voorwaarden, dat wel). Very Britisch allemaal, hoewel de mensen die er zijn wel wat sceptisch ofver de UK - the empire - doen.
Er zijn hapjes (oa Dutch cheese) en drankjes, de lezing is heel goed, vooral de anekdotes zijn leuk, want de rest weet ik zo ongeveer wel. Maak wat praatjes met een paar mensen en word zelfs aan de professor voorgesteld, omdat ik zomaar kom binnenwaaien. Krijg ook een kortingsbon en vind dat een goed excuus om een boek (extra gewicht) te kopen. Het heet 'The reading club' en iedereen van de leesclub kan dat natuurlijk lenen als ik terugben - dan is het zeker uit.