Veilig, vrolijk en gezond

Het is gelukt : maandagochtend vertrek ik om halfnegen op fietstocht. Niet alleen, maar georganiseerd door Etienne Daniels, een Belg die ik nog nooit gezien heb, maart die fietstochten in Chang Mai organiseert en aan de telefoon goed klinkt. Ik mag aansluiten bij een Nederlands reisgezelschap van Djoser (vergelijkbaar met Joker), enkel is de gemiddelde leeftijd de mijne, denk ik. Ze staan al allemaal te luisteren als ik met de vrouw van Etienne aankom, en ik krijg (van tevoren moest ik mijn lengte doorgeven) een mountainbike op maat. Ladies first roept de gids en even later fietsen we een gezondere lucht in ... door dorpjes, langs velden, natuurlijk ontbreken de tempels niet (ik voel dat ik tempelverzadigd begin te raken, in Japan was ik verwonderd, maar nu niet meer - soms wel verbaasd).
De gids stopt onderweg soms voor een woordje uitleg, het commerciele komt er op een sypmpathieke manier aan te pas. Zo fietsen we door een lepradorp en kunnen daar het atelier bezoeken en wat kopen (ik opteer voor oorbellen - lichtgewicht - ik ben nu zo ver dat ik me lichte zorgen over het pakken begin te maken). We lunchen ook, in een klein dorpje, heerlijke mie met van alles erdoor. Landschap doet me wat aan Afrika denken, vooral Tanzania qua landschap, alhoewel de levensstandaard hier beduidend hoger ligt natuurlijk. Zo komen we ook door een dorpje van een bergvolk dat zich daar gesetteld heeft. Houten huisjes en veel bamboe, maar ik zie ergens wel een tv met dvd-player staan - dat is iets wat wij nooit zullen begrijpen, waarschijnlijk omdat wij zeer goed in de primaire levensbehoeften voorzien zijn.

Ondertussen heb ik natuurlijk met veel genot mijn reis beschreven - sommige fietsgenoten blijven maar vragens tellen, en ik kom ook wat te weten over hun reis. Lijkt me goed georganiseerd, wel niet goedkoop omdat ze alle excursies apart moeten bijbetalen. geeft aan de andere kant ook wel veel vrijheid.
Van hen hoor ik dan ook, pas later op de ochtend, dat er een aardbeving is geweest, op tweede kerstdag. Een van de mensen kreeg sms'jes en zo kwamen ze het te weten. Veel weten ze er niet over, dus ik besluit alvast meteen na de fietstocht even naar het internet te gaan en te melden dat ik er nog ben (klinkt nu wat luguber, nu de omvang van de ramp en alle verloren mensenlevens reeler worden). In het (pmdertussen mijn favoirete) ineternetcafe lees ik dat Bart iedereen al verzekerd heeft dat de ramp niet bij Chiang Mai gebeurd is, dus dat is alweer een geruststelling. Ik heb ook een mailtje van Hilde, die blijkbaar ook al naar Kalmthout heeft gebeld - alles OK dus. En later nog een paar mailtjes, een goed gevoel.

Met die orde op zaken kan ik met ene gerust gevoel naar Doi Suthup vertrekken, die reis duurt iets langer omdat de sawngthaew, een soort van rode bus met twee banken achteraan, niet alleen met mij wil vbertrekken. De middag duurt hiet iets miinder lang dan bij ons, en blijkbaar gaan er niet zoveel mensen op tempelbezoek na 15.00 u. Uiteindelijk redden twee Britse jongens mij en binnen het half uur staan we letterlijk 1676 m boven de zeespiegel. Van de Britten hoor ik trouwens meer over de ramp : zij waren in Pukhet en gaan daar de volgende dag weer naartoe om een vreind te helpen en de schade op te nemen. Doi Suthep is inderdaad groot, maar nu niet een supergroot gemis als je het niet hebt gezien. Hoezel, ik moet eerlijk zeggen dat ik die hoeveelheid goud nergens gezien heb. je moet 300 trapppen doien, dan sandalen uit en grote sjaal om als je in short bent, en dan mag je binnen. Foto's maken lukt niet heel goed omdat iedereen dat opp de zelfde plaaats wil doen : iedereen neemt eerst zelf ene paar foto's en vraagt dan aan iemand anders om een foto van zichzelf, dus zo blijf je aan de gang. Wat ik vooral intrigerend vind aan al die tempels, in welk land dan ook, zijn de kleuren (mooit plaatjes) en de biddende, overtuigde mensen die de tempels bezoeken of die er echt mediteren. Zonder smog heb je ok ene moit uitzicht op Chiang Mai (dat ontgaat mij nu wel letterlijk).
Om 17.00 u rijden we weer naar bendenm, een van de Britten steekt vor de gezelligheid nog een sigaret op (met de stank die langs achteren - busje is open en je gaat langs de achterkant ook naar binnen), en dat maakt inderdaad met de dieselstank die mnaar binnenwaait niet veel uit.

In de stad doe ik een rondje Night Bazaar (iets minder verscheiden dan de zondagse markt, maar nog steeds volle overvloed) en koop o.a. een paar fake Teva-sandalen voor 430 bath (dikke 8 euro) - had in een reisverslag gelezen dat die zeer goed liepen, ook al waren het geen echte echte ... En inderdaad, een dag later hebben ze de test goed doorstaan, tenzij dat dan weer met de voetmassage te maken heeft natuurlijk.