Bijna afgelopen

Gek gevoel vanochtend - werd al om 8.00 u wakker - heb toen even (duur) naar Kalmthout gebeld, omdat ik dacht dat het daar pas 1.00 u was - het was dus al bijna 2.00 u, maar ik had Ellen en Bea even aan de lijn. Zij blijkbaar klaarwakker, ik nog zeer slaperig. Draaide trouwens eerst verkeerd, heb, geloof ik, Spanje aan de lijn gehad - een man vroeg in het Spaans mijn naam - dacht dat het een grapje van Bart was.

Ontspannen gebadderd, tv gekeken (geen goed idee op de eerste ochtend van het jaar met al dat onmenselijke nieuws) en ontbeten - niet echt hongerig, maar toch vooruitziend ...
Eerst mijn boek uitgelezen, kwestie om op het vliegveld aan mij Tolkienbiografie te beginnen, en dan naar de bekende zondagmarkt. Niet met de boot, of een blauwrode of geelgroene taxi, maar wel met de subway : hypermodern, lekker snel, en twee keer zo duur als de boot. Voor toeristen geen probleem, maar voor de mensen hier wel. Ik heb er geen idee van wat men verdient, maar als de Peru-situatie ken, en hier zie met hoeveel medewerkers hier nutteloos in een staatsmuseum rondlummelen, raad ik het wel. Zeer weinig.

De markt is inderdaad zeer groot, eigenlijk heb ik daar niet veel zin meer in. Ik heb er al heel wat gezien, maar heb nog wat baths, en wil even kijken naar kussenslopen. Uiteindelijk koop ik wat cadeautjes en twee kussenslopen (mijn formaat 50 cm op 50 cm voor op mijn bank is haast nergens te vinden, en ik heb al die kussens nu al thuis liggen) en, raar maar waar, een rok en twee bloesjes. Het laatste waar ik eigenljik zin in heb, is passen : ik doe dat sowieso enkel als het niet druk is, en nu is het superdruk, en is het ook zeer omslachtig om me uit te kleden (moneybelt, rugzakje, ...). Maar mijn moeite (tenslotte maar in één winkeltje) werpt zijn of misschien haar vruchten af : het is geen geld, zo'n 75 euro voor drie dingen van zijde - ik hoop dat ik het nu ook dragen zal ... als iemand een feest wil organiseren : eerder tegen de zomer graag ;))

Geld op (misschien vrouwelijk economisch : ik moet eerst naar een ATM om te kunnen betalen - zoveel heb ik nu ook weer niet over) en opgelucht naar de subway. In het hotel gepakt - schat dat er niet meer dan 20 kg in mijn rugzak zit, met als gevolg een wat zwaar handbagagerugzakje met alle boeken die ik nog bezit, en mijn slaapzak (wat later in eerste instantie geen gek idee blijkt). Alles aan de hotelreceptie afgehandeld. Ik heb gezegd dat ik de telefoonrekening te hoog vind, niet mijn gesprek met Belgie (en Spanje dus), maar wel de binnenlandse gesprekken. Ze schrappen zonder dralen alle gesprekken van minder dan vijftien seconden. Zeer netjes, vind ik. Moest trouwens pas om 18.00 u uitchecken, en daarvoor niets betalen. Ook zeer netjes (dacht dat ik daar 600 bath voor moest betalen).
Ik stel een Japanner voor de taxi te 'sharen', en binnen het halfuur zijn we er (en de Japanner shares voor ons beiden samen). De chauffeur rijdt te hard voor mij om de vliegtuigmaatschappijenbordjes te kunnen lezen, zodat ik verkeerd in terminal 1 beland, naar terminal 2 wandel (zelfde gebouw) en meteen incheck. Eerst toch nog even rugzak induiken : ben mijn disprillen vergeten - neem er op lange vluchten een tegen trombose en zo. Mijn rugzak weegt precies 20 kg, in Finland mag daar dus niets meer bij ...
Tijdens de incheck krijg ik nieuws heet van de naald - slecht nieuws : ons vliegtuig komt uit HK en is daar nog niet vertrokken door een technisch probleem ... op mijn incheckkaart komt er meteen een vermelding voor gratis snack en soft drink - het ziet ernaar uit dat het een lange eerste-januarinacht wordt ...

Inderdaad, maar anders dan verwacht : na een uurtje internetten ga ik dan toch nog eens brutaal (er staat een lange rij incheckers en ik laat die letterlijk links liggen) bij de incheckbalie informeren. Ons vliegtuig is ondertussen helemaal gecanceld en we mogen naar een hotel gaan. Klinkt goed, maar ik zie mezelf (met die enorme mensenmassa om me hen - het wordt hier steeds drukker en drukker) al een paar dagen extra in Bangkok doorbrengen, en ik vraag of er geen andere vlucht naar Europa is). Wat telefoontjes heen en weer; ondertussen zijn twee Duisters mij achternagekomen en ze mengen zich in de 'onderhandelingen'. We kunnen met z'n drieën nog mee met Lufthansa naar Frankfurt (ik herinner me dat de Nederlandse fietsers die vlucht ook zouden hebben) die over 45' vertrekt. Op naar de Lufthansabalie, natuurlijk helemaal aan de andere kant, die ons nog twee keer van hen naar FinnAir stuurt (= samen min. 1,5 km). Rennen, rennen iedere keer, met slaapzak en zware handbagage - verdorie, al die boeken toch) en ja, we staan even later hijgend bij de douane, en nog even later hijgend bij de handbagagecontrole. 'Ja, hallo fietsers, nu zijn alle vrije plaatsen zeker op', meld ik de Fietsende Hollanders, nog steeds nahijgend ...
Net voor middernacht stuur ik, al in het vliegtuig en na akkoord van de steward, een sms-je naar Bart, dat ik een andere vlucht heb.